شلیته

گلابی

2011-11-30T06:35:00.001-08:00

تو ظرف،گلابی تکه‌تکه گذاشته بودم اندازه‌ی دهنش و پیش دستش بود. از تو آشپزخونه بلندگفتم: «گلابیاتو بخور ظرفشو بیار بده من بشورم». بدو بدو اومد یه تکه گلابی آوردبده دستم. گفتم: «نه اونو خودت بخور» و خورد. «وقتی همه‌شو خوردی ظرفشو بیار بدهمن بشورم». دوید و ظرف گلابی رو آورد بده دستم. گفتم: «این هنوز توش گلابی داره. وقتیخالی شد، ظرفشو بده من بشورم». یک لحظه بعد همه گلابی‌ها رو خالی کرده بود کفآشپزخونه و ظرف خالی رو می‌داد دستم که بشورم.

دنیای اعجاب‌انگیزی‌ستدنیای کودکانه.

خاله زیبا

2011-10-14T23:49:00.000-07:00

چند وقت پیش، نمی‌دانم یک ماه یا دو ماه پیش یا شاید کمی بیشتر، تلفنزدم به خاله‌ی زیبایم به رسم عیادت که نمی‌دانستم کجای درونش را جراحیکرده‌اند. خوب بود. بد نبود. اما بد شد و بدتر شد و بدتر شد. دوباره مجبورشدند جراحی‌اش کنند. بار سوم... بی‌فایده بود.

مراسم عقدکنان خواهرمبود هفته‌ی پیش. مامان که گفت «مهمان من اگر بیایی»، گفتم به بهانه‌یعقدکنان و به شوق دیدن خاله زیبا. رفتم و دیدمش... در احتضار.

خاله‌یمن زن مقید و پاکیزه‌ای بود. اینهمه سال پیش نیامده بود ببینم روی زمینخانه‌اش، در هیچ کجا حتی روی موزاییک‌های حیاط، آشغالی افتاده باشد.فرش‌های خوش نقش خانه‌اش همیشه از تمیزی برق می‌زدند. روی آینه‌ها هیچ وقتلکه‌ای نبود. روی میزها همیشه گل‌های تازه در گلدان‌ها می‌درخشیدند.بیماری اما از پایش انداخته بود. نه گلی روی میزها بود و نه درخششی برفرش‌ها و دیوارها. دراز کشیده بود روی تخت و نگران بود که سربار دیگرانشده. نه قدرت داشت روی پاهایش را با ملافه بپوشاند و نه می‌توانست نگرانبالا رفتن آستین بلوزش باشد. دست‌هایش سرد و خشک شده بودند. هر روز که بهدیدنش می‌رفتم از روز قبل ناتوان‌تر و نحیف‌تر شده بود. گاهی بهتر بود وگاهی بدتر اما در کل مدام بد بود. آنقدر بد و بدتر شد که دیگر حتی نمی‌شدبه دلخوشی مامان از بهتر بودنش بگوییم. خشکیدنش را می‌شد بوضوح دید. امیدبسته بودیم به درمان در مالزی. امید داشتیم به دعاهای چهل‌گانه‌ی چهل‌شبه.دلمان معجزه می‌خواست. اما هیچ معجزه‌ای رخ نداد. تن نازکش اولین جلسه‌یدرمان را هم تحمل نکرد. امشب تن یخ بسته‌اش را برمی‌گردانند به امیدها وآرزوهایمان. باز دنیا می‌شود جای خالی کسی تا به نبودنش عادت کنیم.

عکس: خاله زیبا و مامان، سالها پیش

پسرکم یاد گرفته بخوابد

2011-07-12T14:20:00.000-07:00

مدت‌ها بود به این فکر می‌کردم که چطورممکن است پسرکم خوابیدن را یاد بگیرد. یعنی چطور می‌شود یاد بگیرد که وقتی گیجخواب است دراز بکشد و بخوابد. بیشتر از پانزده ماه است که به دنیا آمده و عادتکرده بود وقت شیر خوردن می‌خوابید. هراس داشتم از دریغ کردن خودم. از اینکه محرومشکنم از نیازش به خودم. نمی‌توانستم تصور کنم که در ذهن و دل کوچکش چطور اثر می‌کنداین حرمان. دلم نمی‌خواست غیض بگیرد از من. و بیشتر از همه ترس بود و ترس. چند شبپیش از تجربه‌ی دوستی استفاده کردم و با تردیدهای لحظه‌به‌لحظه، به گوش پسرکمخواندم که شیر غذاست و خواب روال دیگری دارد. نیم ساعتی طول کشید که به تکرار، بی‌قراری‌هایشرا به بازی آرام کردم تا نرم‌نرم از هوش رفت. شب دوم خودش می‌دانست اوضاع از چهقرار است. اصرار به حفظ عادت نداشت اما هنوز درست‌وحسابی هم راه و رسم خوابیدن رانمی‌دانست. قدری اذیت شد تا سر گذاشت روی پاهایم و چشم دوخت به رفت‌وآمد هواپیمایبادی آویزان از سقف اتاقش و خوابید.

امشب پسرکم بی اینکه اذیت کند یا خیلی اذیتشود، فقط دنبال یک راه حل برای سرگرم کردن خودش می‌گشت. کمکش کردم که چیزی پیداکند و راهی که آرام شود. تکیه کرد به تن من و وضعیت دلخواه خودش را پیدا کرد. دلسپرد به لالایی خواندنم و چشم دوخت به عروسکی که آرام پیش چشمش تکان می‌دادم وخوابید. حتی وقتی روی تخت جابجایش می‌کردم چشم باز کرد و به دیدنم دلگرم شد و آرامگرفت. بعد یک روز سخت خسته کننده چنان آرامشی را تجربه می‌کنم که با خون در رگ‌هایممی‌دود. یک ذره باز از خودم دورترش کرده‌ام. یک ذره باز مستقل‌تر شده است. تا کیکه ترکم کند و تنها شوم.

خودم

2011-04-09T14:16:00.001-07:00

یک
شاید پانزده ساله بودم که برای اولین بار دستگاه ویدیو با چندین فیلم به خانه‏ی ما آمد. پدرم شرط کرد که اول خودش فیلم‏ها را ببیند و اگر بی‏اشکال بودند به ما هم اجازه دیدن بدهد. صبح از صدای قرقر دستگاه ویدیو بیدار شدم. رو به تلویزیون بودم و پدرم خیلی دور و پشت سرم نشسته بود. حتم دارم هیچ نمی‏فهمید اگر همه‏ی فیلم‏ها را همراهش تماشا می‏کردم. به خودم لرزیدم و مثل دزدی که پای دیوار غافلگیر شده باشد می‏ترسیدم. زود رو برگرداندم و خودم را به زحمت خواب کردم که مبادا خلف وعده کرده باشم.

دو
چند وقت پیش مهمان دوست شاعری بودم. ناغافل از پشت سرش می‏گذشتم که مشغول کار بود و صفحه نوشته‏ای روی مانیتور کامپیوترش باز بود. در یک نگاه به چشمم آمد «شعر من» و ترس برم داشت که مبادا به حریم نوشته‏های خصوصی وارد شده باشم. باز مثل همان دزدی که غافلگیر شده باشد دستپاچه شدم و خودم را زود به رختخوابم رساندم که بخوابم.

سه
هنوز با خودم فکر می‏کنم که چرا از تماشای فیلم‏ها فقط بخاطر حکم پدرم ترسیده بودم. با خودم فکر می‏کنم که چرا از خواندن فقط یک خط از نوشته‏های خصوصی دوستم ترسیدم. قطعن پدرم من را بخاطر تخطی‏ام تنبیه نمی‏کرد. دوست خوبم هم احتمالن ناراحت نمی‏شد یا اصلن نمی‏فهمید اگر چند خطی از نوشته‏هایش می‏خواندم. هم آن روزها دوست داشتم آن فیلم‏ها را ببینم و هم آن روز دوست داشتم آن نوشته‏ها را بخوانم.

چهار
خودم را قضاوت نمی‏کنم :(

پاریس و کتاب‌هایش

2011-04-06T03:28:00.000-07:00

از دوستان خوبم کتابی هدیه گرفتم با کاغذهای کاهی و شیرازه‏ی کهنه و لبه‏های ساییده‏ی کاغذها. خوشبختانه کتاب فرانسوی‏ست و می‏خوانمش: پیکاسو و دوستانش. هیچ نمی‏دانم به قدر کافی تشکر کرده‏ام یا نه اما از همان لحظه که کتاب را باز کردم چیزی شبیه خاطره و بیشتر شبیه آرزو در جانم نفوذ کرد و تسخیرم کرد. آرزوی یکبار رفتن و قدم زدن در پیاده‏روی باریک بالای رود سن و زیر و رو کردن کتاب‏هایی که قفسه‏هایشان صندوق‏های آهنی نه چندان بزرگ بود. روزی که این کتاب‏فروشی را کشف کردم آنقدر دیر بود که تقریبن در تمام صندوق‏ها را بسته بودند. آن وقت‏ھا نه پول داشتم و نه سواد کافی و نه حتی جای خالی در چمدانم و درضمن فرصت هم نداشتم که سرعت قدم‏هایم را کندتر کنم. اگر یک بار دیگر دلم بخواهد پاریس را بگردم مطمئنن فقط به امید گذشتن از آن پیاده‏روست. بیشتر از نصف روز زمان برایش لازم دارم.

بیدارخوابی

2011-01-27T02:22:00.001-08:00

چند وقتی بود که پسرکم شب‏ها بد می‏خوابید. هر یک ساعت یک‏بار بیدار می‏شد و گریه می‏کرد. هربار برای دوباره خواب کردنش نیم ساعتی زمان لازم است و این مدت شب‏ها نیم‏ساعت می‏خوابیدم و نیم ساعت بیدار بودم. صبح‏ها هم من گیج بودم و هم او که سیر از خواب نشده بود. نگران شده بودم که مشکل از کجاست. امتحان می‏کردم که شاید گرسنه باشد، شاید تشنه باشد، شاید سرما می‏خورد، یا زیادی گرمش می‏کنم. روزها و شب‏های کلافه کننده‏ای بود. پریشب که خواب‏آلود پایین تخت پیدایش کردیم به فکر افتادیم شاید بین خواب می‏غلتد و پایین می‏افتد که بیدار می‏شود. شب جلوی تختش مانع چیدیم و بعد از شاید دو هفته، سه چهار ساعتی یکبند خوابید. دیروز حسابی سرحال بود. خستگی‏های من هم از بی‏خوابی نبود. همه‏ی روز هردو حوصله‏ی بازی داشتیم و شاد بودیم.

یه مامان خوشبخت

2011-01-17T11:09:00.001-08:00

یه وقتی خونه که می‌رسیدم اونقدر خسته و کوفته و درگیر بودم که می‌گفتم خوشبختم اون روزی که سپنتا اونقدر بزرگ شده باشه که اقلن کلید خونه رو تا بالا دستش بگیره برام بیاره. واقعن سخت بود و اغلب مجبور می‌شدم کلیدا رو بین انگشتام ناجور نگه دارم یا به دندون بگیرم. همیشه هر دو دستم بند یک بچه‏ی خواب بود و وسایلش. امشب احساس خوشبختی می‌کنم که سپنتا اینهمه بزرگ شده، کلیدا رو تا بالا برام آورد. البته یه ایراد کوچیک داشت که هرچه خواهش و تمنا می‏کردم کلیدامو پس نمی‏داد که بتونم درو باز کنم. بچه‏ی کوچولو...

برگشته از سفر

2011-01-04T03:13:00.000-08:00

از پله‏ها که بالا میومدیم شروع کرد به آواز خوندن و ابراز احساسات. گفتم یعنی ممکنه یادش اومده کجا داریم میریم؟ هیجان جالبی داشت و باورم نمی‏شد شوق و ذوق رسیدن به خونه داشته باشه. تازه چند روز بیشتر نبود که وارد ده ماهگی شده بود. صورتش رو نمی‏دیدم که در رو باز کردم اما از حالتش می‏فهمیدم چطور شاد و متعجب شده. غرق گیجی سرخوشانه‏ای بود که اتاق‏ها، حموم و آشپزخونه رو نشونش دادم. گذاشتمش تو اتاق خودش و دکمه‏ی موزیک ماشینش رو زدم. با دقت همه چیز رو تماشا می‏کرد و معلوم بود که همه چی یادش میاد. خوشحال بود. همه خستگی سفر رو از یاد برده بود. دیگه کم‏کم از شدت ذوق و خوشی نمی‏دونست چی کار کنه. چهاردست‏وپا می‏دوید سمت این اسبازی و وراندازش می‏کرد و هول شده بود، نمی‏دونست اول طرف کدوم یکی بره. کتابش رو پیدا کرد و با خوشی ورق‏ها رو رد می‏کرد، آواز می‏خوند و دست می‏زد. تختش رو نشونش دادم. عین همیشه سرش رو گذاشت روی تخت و پاهاش پایین آویزون؛ اما نموند. بالا رفت و با عجله مثل همیشه با سر پایین اومد. باز بالا رفت و با عجله پایین اومد. فرصت نمی‏داد کاپشن از تنش دربیاریم. از در اتاق بیرون اومد. بردمش آشپزخونه. رو صندلی خودش نشوندمش. هیچ اعتراضی نکرد. مثل قبل با خوشی می‏کوبید روی میزش. پایین اومد. دوید طرف ماشین لباسشویی و بعد پایه‏ی میز و صندلی‏ها. در کابینت‏ها رو حالا دیگه می‏تونست باز کنه...
هیچ فکرشم نمی‏کردم اینطور همه چیزو به یاد بیاره. همه جای خونه رو ورانداز کرد و اصلن تا دو روز خوشی از وجودش دور نشد. همه چی رو دوباره به دست آورده بود و قدر همه چی رو می‏دونست. تمام صبح بعد توی اتاقش سرگرم بود و برخلاف روزهای سفر که مدام به من چسبیده بود و ناراحتی می‏کرد، هیچ اعتراضی نداشت.

تولد پدرم

2010-11-05T03:37:00.000-07:00

پدرم را بیشتر از پدر بودن به رفاقت دوست دارم. هرچند هیچ وقت اجازه نداد قدرت‌هایم را با قدرت‌هایش به واقع بسنجم و در هر زورآزمایی برنده‌ام کرد، اما همیشه پیش چشمانش قدرت اشتباه کردن دارم. اولین پک را به سیگار او زدم و اولین جرعه را از پیاله‌ی او نوشیدم و اولین جک‌های ممنوع را خودش را برایمان گفت. چیزی نیست که لازم باشد پیش او مخفی نگه داریم. چند وقت پیش رازی را تند تند به چت برای خواهرم می‌نوشتم. تلفن پنجره‌ام زنگ خورد. شنیدن صدای پدرم از پای آن پنجره شرمنده‌ام کرد. نمی‌ﺧواست توبیخم کند. فقط می‌پرسید چطور باید آن نوشته‌ها را پاک کند که دیگران نبینند. خواهرم دستگاهش را روشن گذاشته بود و رفته بود.
امروز روز تولدش است و نیستم که ببوسمش و سبیل‌هایش صورتم را بخراشند. دلم حسابی تنگ است.

معلمی

2010-11-01T07:03:00.001-07:00

مادربزرگم را خدا بیامرزد. معلم بود و چون فکر می‏کرد معلمی بهترین شغل برای یک زن است همه‏ی دخترانش را وادار کرد معلم شوند و همه را به معلم شوهر داد. از دو پسرش هم یکی معلم شد. مادربزرگ و دخترها همه به غربت و مظلومیت آن دیگری گریسته‏اند. از شهر زادگاهش رفته بود و زندگی‏اش را جای دیگر، به شیوه‏ای دیگر ساخته بود. خدا رحمتش کند. از بهترین‏هایی بود که می‏شناسم.

اشک

2010-10-02T13:53:00.001-07:00

یک روز تمام گریه کردم برای خاطر آن زنی که به اسارت سربازان باردار شد و وقت زایمان پاهایش را محکم به هم بستند تا از فشار درد بمیرد. هم اتاقی‌ام زنی جوان بود و غیر از نوزاد دو روزه‌اش یک پسر و یک دختر دیگر هم داشت. نگران به احوالپرسی کودکم نشست و حرف‌های تنهایی‌ام را شنید. بعد فهمیدم که نوزادش ناشنواست. همان روز، پیمان درگیر جابجا کردن اسباب‌ها از خانه‌ی تعطیلاتی به اتاق یک پانسیون بود که مجبور بودیم تا تحویل خانه‌ی اجاره‌ای جایی زندگی کنیم. مادرم که خبر تولد بچه را شنید عوض دلجویی فقط هق‌هق گریه کرده بود. سعی کرده بودم دلگرمش کنم به حرف که نشد. بچه را بردم به اتاق پرستارها که با خیال راحت دوش بگیرم و تازه شوم. روبروی آینه به خودم مبارک باد گفتم و جوابش را اشک از چشم‌های باد کرده‌ام گرفتم. ضعف و درد و کم‌خوابی و نگرانی حضور موجود کوچکی آنچنان ناتوان بی‌حالم می‌کرد.

مرسی نی‌نی

2010-08-25T02:40:00.000-07:00

خیلی وقت بود که خودم را دچار بازی‏ها و خنده‏های کودکانه نکرده بودم. شاید آخرین بار یک سال پیش بود که خودم را روی صندلی گردان تاب می‏دادم و از هول افتادن، سرگیجه می‏گرفتم. حالا که کودکم بزرگتر شده و معنی بازی کردن را می‏فهمد زیاد کودک می‏شوم. سر جلو می‏برم که بخندانمش، دست می‏اندازد و روی سرم هرچه به دستش بیاید می‏گیرد و می‏کشد. دهانش را باز می‏کند و صورتم را خیس می‏کند که ببوسدم. بالای سر می‏گیرمش و می‏خندد. قشنگ می‏خندد. نمی‏شود مقاومت کرد دربرابر اینهمه کودکی. شادم می‏کند. دلتنگم می‏کند و شادم می‏کند. کاش می‏توانستم بیشتر از اینها کودک و هم‏بازی‏اش شوم. خستگی‏های من حوصله‏اش را سر می‏برند. نعمتی‏ست حضورش.

جان من، آبی از آن چاهم بده

2010-07-08T03:19:00.000-07:00

یا به نزد خویشتن راهم بده
یا مجال ناله و آهم بده
از دهانت چون نمی‌یابم نشان
بوسه‌ای زان روی چون ماهم بده
تشنه‌ی چاه زنخدان تو شد
جان من، آبی از آن چاهم بده
غربت من در جهان از بهر تست
قربت خاصان درگاهم بده
دوش می‌گفتی: ز من چیزی بخواه
بوسه‌ای زان لعل می‌خواهم، بده
هر چه از من خواستی یکسر تراست
از تو من نیز آنچه می‌خواهم بده
یا خیال خود به خواب من فرست
یا دلی بیدار و آگاهم بده
گنج وصلت هم درین ویرانه‌است
آن چنان گنجی ز ناگاهم بده
بر بساط آرزو چون اوحدی
شاه می‌خواهم ز رخ، شاهم بده

فوتبال

2010-07-07T00:14:00.000-07:00

خیلی بچه نبود. طرفدار تیم استقلال بود و ما همه طرفدار تیم پیروزی. فوتبال‏های آبکی را می‏نشستیم و با هیجان نگاه می‏کردیم و برای هم شاخ و شانه می‏کشیدیم. وقتی دید حریف اینهمه آدم توی فامیل نمی‏شود کم‏کم تغییر عقیده داد و طرفدار پرسپولیس شد. ما همه طرفدار استقلال شدیم. شاکی شده بود حسابی و بعدها کم‌کم از خیر فوتبال نگاه کردن گذشت.
دیدم دوستی نوشته فوتبال دیدن بدون کری خواندن برای پسرخاله مثل کباب خوردن بدون پیاز است که سخت موافقم. تنهایی خیلی که همت کنم فقط نتیجه‏ها را دنبال می‏کنم.

خوانش عاشقانه‏ای از شاملو

2010-07-04T13:29:00.001-07:00

خوانش عاشقانه‏ای از شاملو را شروع کرده‏ایم؛ نه خیلی پیچیده و نه خیلی مشکل. هدف تنها خواندن شعر است و روال کار، آموزه‏های آقای پاشایی در کتاب‏هایشان و بخصوص خوانش شعر «بر سرمای درون» که روی سایت هست. می‏خواهیم به هزار هزار شعر برسیم در دل متنی که هزار هزار خواننده دارد. همراه باشید!

حرف بد

2010-06-27T07:10:00.001-07:00

هنوز معنی خیلی چیزها را نمی‏فهمم. یادم هست بچه که بودیم مامان همیشه می‏گفت باید همه جور فحش بلد باشید که اگر شنیدید فکر نکنید قربان صدقه‏تان می‏شوند. من اما هنوز خیلی چیزها را یاد نگرفته‏ام. چند روز پیش چیزی خواندم و هرچه در ذهنم گشتم بدی‏اش را نفهمیدم. از پیمان پرسیدم «...» یعنی چی؟ چشمهایش برق زد و با نگرانی پرسید به کی همچین چیزی گفتی؟ گفتم به کسی نگفتم. گفت پس کی بهت گفته؟ و معنی‏اش واقعن بد بود.

یک دوست

2010-06-25T00:36:00.001-07:00

فرانکا دوست زیبای شش ساله‏ی من است با چشم‏های سبز و موهای طلایی و این روزها بیمار است. خودش همیشه می‏گوید با هم دوستیم و روزهایی که همسایه بودیم خیلی تلاش کرد تا به من آلمانی یاد بدهد. از اینکه کودکم قرار بود پسر باشد خوشحال نبود و ترجیح می‏داد دختری همبازی‏اش شود. برای زایمانم که بیمارستان بودم، پیاله‏ی مقوایی کار دست خودش را پر از شکلات کرده بود و فرستاده بود که بخورم و شیر شکلاتی به بچه بدهم. حالا که دلم نمی‏خواهد بچه‏ی کوچک را عیادت مریض ببرم، یک کارت برایش فرستادم و امضای سپنتا، رد دست و پای کوچکش را ضمیمه کردم. دیروز نامه‏ی قشنگی پر از نقاشی به دستم رسید که با خط خودش برای من نوشته «فرانکای تو». در این وانفسای تنهایی نمی‏دانم چطور با جوشش اینهمه مهر گریه‏ام نگیرد. چقدر خوب است که آدم دست کم یک دوست داشته باشد.

پسرکم می‌خندد

2010-06-18T01:51:00.001-07:00

پسرکم حالا سه ماهه است. دوستی به اعتراض می‏گفت که چرا «رپرتاژ» نمی‏دهی این لحظه‏های ناب را؟ حقیقت این است که فرصت نمی‏کنم. این مدت حتی عادت راست نشستن روی صندلی و پشت میز را از دست داده‏ام. من که همیشه بخاطر آرامش صبحانه خوردن‏هایم زبانزد بودم حالا وعده غذایی نیست که بخاطر کودکم دو یا سه بار از پای میز بلند نشوم. تازه این هنوز شروع ماجراست. نهایت کاری که می‏کنم یادداشت برداری‏های به اختصار است از بزرگ شدن و اولین‏های زندگی‏اش. در یادداشت‏ھای این روزها نوشته‏ام که به حضورمان واکنش نشان می‏دهد و به حرف‏های آشنایمان می‏خندد. دیروز کلی وقت صرف خنداندنش کردم.

قهر

2010-05-06T04:02:00.001-07:00

یاد آن روزها کردم که هر از چند گاهی می آمد پشت در اتاق و می گفت بخاطر فلان وقت و فلان اتفاق حالا مثلن یک ساعت قهر می‏کنم. می رفت و یک ساعتش را در قهر می ماند و راضی بر می گشت.
یادم نمی آید که هیچ وقت با هیچ کسی قهر کرده باشم. از مسخرگی آشتی کردنش خوشم نمی آید. بر فرض هم که قهر کرده باشم نه کسی فهمیده و نه کسی تحویل گرفته. انگار که قهر کردن به من نمی‏آید. همیشه بجای های و هوی قهر کردن می شود آرام کناره گرفت.

سنگدل

2010-04-28T06:14:00.000-07:00

درست بعد یک ماه، مث یه مامان با بچه ‏م دعوا کردم. تمام دیروز دل درد داشت و بی ‏تابی کرده بود. با یک دست بغلش کرده بودم و با یک دست لباسای شسته رو پهن کرده بودم. گذاشته بودم گریه کنه تا ظرفا رو بشورم. خسته و کلافه ‏م کرده بود. شب دو بار بیشتر بیدار نشد. بار دوم ساعت چهار و نیم صبح بود که گریه کرد. امیدوار بودم شیر خوردنش زود تموم بشه که بخوابم. ساعت پنج ‏و نیم از کت ‏و کول افتاده بودم که نه شیر کافی خورده بود و نه خوابیده بود. خواب از سرم پریده بود و لبم از خستگی و کلافگی تبخال زد. عصبانی و بداخلاق بلند شدم. بچه ‏ی کوچک را روی تخت ول کردم و شروع کردم غر زدن. دلخور بودم که چرا مهلت خوابیدن به من نمی ‏ده. گذاشتم هرچقد می ‏خواد بهانه بگیره و ناراحتی کنه. می‏ رفتم و می‏ اومدم و دعوا داشتم. گذاشتم کوچولوی نازنینم گریه کنه تا لیوان شیرم رو کامل بخورم. بلندش نمی ‏کردم...
صبح وقتی که حالش بهتر شده بود، وقتی شیرش رو کامل خورده بود، توی بغلم، وقتی نگاش کردم، با چشمای قشنگش چنان بهم خندید، انگار نه انگار که اونهمه سنگدلی کرده بودم.

تولد

2010-04-02T02:48:00.001-07:00

نینی کوچولوی درون تنم دوشنبه نه فرودین، چهار و ربع صبح به وقت آلمان تو بیمارستان شهر ینا به دنیا اومد. سه کیلو و دویست گرم وزن و پنجاه و دو سانت قد داشت. قراره اسمشو بذاریم سپنتا. خوب می خوابه و زیاد گریه نمی کنه. امیدوارم همینطور آروم بمونه.

عیدتون مبارک

2010-03-19T12:28:00.000-07:00

عیدتون مبارک

2010-03-19T06:16:00.000-07:00

چارشنبه یمیشی

2010-03-16T09:54:00.000-07:00

یاد آن روزها بخیر. آنقدر بچه بودیم که توی بغل پسرهای بزرگتر جا می ‏شدیم. بزرگترها به پسرها اجازه نمی‏ دادند دورتر بروند. جلوی در توی پیاده ‏رو سه‏ چهارتا کپه آتش می‏ زدند و ترقه‏ های دست‏ ساز می ‏ترکاندند. دارت می‏ انداختند هوا که به زحمت با گوگرد چند چوب ‏کبریت پر می‏ شد و به زمین که برمی‏ گشت صدایی می ‏داد. یک جور پودر می‏ ریختند زیر تکه‏های سنگ مرمر و پشت پای پاسبان‏ هایی که برای جمع کردن آتش می ‏آمدند، می‏ ترکاندند. دست‏ هایمان را از دو طرف می‏ گرفتند و از روی آتش می‏ پراندند. می‏ ترسیدم دستم کنده شود و در آتش بیفتم. به هوای اینکه برایمان بستنی بخرند کمی دورتر می‏ رفتند و با دخترهای محل خوش و بش می‏ کردند.
بزرگتر که شدم قهرمان پرش از آتش بودم. افتخارم این بود که از بلندترین آتش‏ ها می‏ پریدم. درست وقتی که بنزین روی چوب و خاشاک می ‏ریختند و هیمه گر می‏ گرفت، می‏ دویدم. اغلب قد آتش از قواره‏ ی من بزرگتر بود. و خدا می ‏داند که چقدر موها و مژه ‏هایم سوختند و چقدر لباس‏ هایم از جرقه‏ ی آتش سوراخ شدند و چندبار زمین خوردم.
امسال اینجا که هستم کسی رسم آتش‏ افروزی نمی‏ داند. مثل خیلی سال ‏های دیگر می‏ شود شمعی روشن کنم و قدمی از رویش بردارم. این کار را هم که نکنم چهارشنبه سوری ‏ام می ‏گذرد. دلم اما سخت گرفته از نبود مادربزرگم. آجیل چهارشنبه ‏سوری را همیشه برایم جدا نگه می ‏داشت. هر سال بسته‏ ی من محفوظ بود. حتی اگر دیر می‏ رسیدم بسته را از فریزر برایم بیرون می‏ کشیدند. سهم ‏بندی به تساوی میراث اوست. حالا امسال نه او هست که سهم آجیلم را کنار بگذارد و نه من هستم که به یادش چشم بگردانم: کسی امسال «چارشنبه ‏یمیشی» بهمون نمی‏ده؟

به سایت شاملو اعتماد کنید

2010-02-15T00:50:00.000-08:00

چند وقتی هست که درگیر تصحیح متن شعرها روی سایت شاملو شده‏ ام. به این بهانه تقریبن تمام شعرها را دست‏ کم یکبار خواندم. متن‏ ها را در مقابله با متن کتابی که دستم بود، مطابق یادداشت ‏های آقای پاشایی و آیدای شاملو مرتب و اصلاح کردم. کسری‏ هایی البته روی سایت هست که در جابجایی‏ های خودکار از بین رفته و به مرور اضافه می‏ شود. اما آنچه در دسترس می‏ بینید، قابل اعتماد است. حالا می‏ شود کتاب ‏هایتان را بردارید و متن شعرها را با آنچه روی سایت هست مقایسه کنید. اگر اشکالی بود لطفن و حتمن گوشزد کنید. از محسن عمادی عزیز که امکان این کار را فراهم کرد و ایلناز مهربان که نقص ‏ها را برطرف می‏ کند ممنونم.
سایت رسمی احمد شاملو را اینجا ببینید: کلیک کنید!

برف

2010-02-11T12:43:00.000-08:00

از صبح برف سنگینی میاد اینجا. درواقع دونه‏ های ریز و پراکنده‏ ی برف تا ظهر ارتفاع سبزه‏ ها رو پوشوندن. با اینحال درخت پشت پنجره پر از جوونه‏ ست. پسرکم قراره زمان باز شدن شکوفه ‏ها به دنیا بیاد. با این سنگینی و خستگی دائمی فقط به ساده‏ ترین کارای روزمره می‏ رسم. تمام هفته‏ ی گذشته بخاطر سرماخوردگی گیج و خواب بودم. لازمه یه نظم جدید به زندگیم بدم. زمان‏ هام اینطوری بی‏ نتیجه می‏ گذرن.
پریروز دکتر بودم و نیم ساعت ضربان قلب بچه و حرکاتش رو ثبت کردن و اینم عکس سونوگرافی‏ شه که سرشو پشت دستش مخفی کرده. اولین عکسی که می‏شه تو آلبوم گذاشت.
خانه‏ ی شاعران جهان به مناسبت تولد بوریس پاسترناک ویژه‏ نامه‏ ی شاعران روسیه منتشر کرده که ارزش داره ببینید: کلیک کنید!

شعر روز

2010-01-10T11:13:00.000-08:00

از کارهایی که هر صبح به محض وصل شدن به اینترنت انجام می ‏دهم، یکی چک کردن سایت شاملوست برای خواندن شعر روزم. چیزی‏ ست شبیه فال گرفتن. هر روز شعری به نام «شعر روز» با صدای شاملو آنجا منتشر می‏ شود که حیف است از دست برود. روی سایت شاملو زندگی چنان جریان دارد که زنده بودن شاعر را باورپذیر می‏ کند. از همت دوست‏ دارانش ممنونم.
برای دیدن سایت شاملو کلیک کنید > اینجا

ساعت جاروی رفتگر

2010-01-06T23:55:00.000-08:00

سالهاست عادت کرده‏ام که هیچ ساعتی از دیوار اتاقم آویزان نباشد. نیمه شب‏ها که کودکم به ضربه‏ها بیدارم می‏کند نمی‏دانم چقدر از شب گذشته. زمان را از تاریک و روشن هوا یا روشنی چراغ همسایه حدس می‏زنم. حوالی صبح رفتگر کوچه و خیابان را جارو می‏زند. زمان، زمان جارو زدن خیابان است. کودکم اغلب آن ساعت بیدار است. کتابم را می‏بندم و می‏خوابم.

جوابیه

2010-01-06T07:21:00.000-08:00

حافظ:
اگر آن ترک شیرازی، به دست آرد دل ما را / به خال هندواش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب:
اگر آن ترک شیرازی، به دست آرد دل ما را / به خال هندواش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می‏بخشد، ز مال خویش می‏بخشد / نه چون حافظ که می‏بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:
اگر آن ترک شیرازی، به دست آرد دل ما را / به خال هندواش بخشم تمام روح اجزا را
هر آنکس چیز می‏بخشد، مثال مرد می‏بخشد / نه چون صائب که می‏بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور می‏بخشند / نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دل‏ها را

ناشناس:
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را / خوشا بر حال خوشبخت‏اش، به دست آورده دنیا را
نه جان و روح می‏بخشم، نه املاک بخارا را / مگر بنگاه املاکم؟ چه معنی دارد این کارا
و خال هندواش دیگر ندارد ارزشی اصلن / که با جراحی صورت عمل کردند این‏ها را
نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پاها را / فقط می‏خواستند اینها بگیرند وقت ماها را

نقطه‏ ی پایان

2009-12-24T17:42:00.000-08:00

نقطه ‏ی پایان کجاست؟ هر نامه ‏ای را باید بالاخره جایی تمام کرد. هر کتابی صفحه ‏ی آخر دارد. هر فیلمی تمام می ‏شود. اما آیا واقعن نقطه ‏ی پایان وجود دارد؟ همیشه می‏ شود به شعر یا قصه‏ ای برگشت و ویرایشش کرد. همیشه می‏ شود چیزی را روی تابلوی نقاشی تغییر داد. اما آیا به زندگی هم می ‏شود برگشت؟ تا وقتی نقطه ‏ی پایانی نگذاشته باشی و از آنچه بوده‏ ای فاصله نگرفته باشی آیا اشکالی می ‏بینی که به فکر رفع کردنش بیفتی؟ گاه سرخوشی مستانه ‏ی پایان گرفتن کاری اشتباهی تلقی می‏ شود رفع شدنی. نقطه ‏های پایان را واقعن کجاها باید گذاشت؟

بی رحم

2009-12-15T23:28:00.000-08:00

ریلکه می ‏نویسد: «از آنهایی نیستم که با عشق شفا می ‏یابند. با اینحال چیز خوبی ‏ست».
مدت‏ های مدید از عشق می ‏نوشتم و دنبال مفهوم عاشقی بودم. حالا دیگر اطمینان دارم آن چیزی که در چهارده سالگی برایم اتفاق افتاده عشق بوده. اطمینان دارم از اشتباه تجربه ‏هایی که خیال می‏ کرده‏ام عشق ‏اند.
بیشتر بنویسم شاید دادخواه شوی که به عشق ‏ات توهین کرده‏ ام. اما عزیز من، اگر مطمئن باشم عاشقی از تو دفاع می ‏کنم. عشق در وسعت دنیا و در گستردگی درون اتفاق می‏ افتد. ناخودآگاه است. پیش ‏برنده‏ ست. دروغ است اگر خیال کنی به لحظه‏ ای یا برق نگاهی اتفاق افتاده. عشق نیست آنچه روزی دوبار دچارش می‏ شوی. شاکی باش! من بی‏رحم ‏ام.

طرح جدید

2009-12-14T07:30:00.000-08:00

مدت‏ ها دلخور بودم از اینکه طراحی جدید وبلاگم با موزیلا سازگار نیست. فرصت لازم بود و حوصله که بالاخره به خودم تحمیل کردم و طراحی را درست کردم. در این دستکاری طبعن رنگ‏ ها و جدول ‏بندی ‏ها هم نو شده‏ اند. خودم هنوز عادت نکرده‏ ام و قدری غریبگی می‏ کنم با اینهمه روشنی اما راضی ‏ام.
خواهش می‏ کنم لطف کنید و اگر اشکالی هست برایم بنویسید که درست کنم. از هر پیشنهادی استقبال می ‏کنم. این صفحه اولین کودک من است که به شدت مراقب و نگرانش هستم. از خیلی چیزها برایم با ارزش‏ تر است.

به مناسبت تولد شاملو

2009-12-12T01:18:00.000-08:00

«شاعران همیشه فقط به دنیا می ‌آیند، هیچ شاعری نمی ‌میرد. مرگ شاعران تنها از آن کتاب‌ های تاریخ است. شعر، مرگ شاعران را نمی‌ شناسد. تولد شاملو بر زبان ما و لحظه‌های ما مبارک باد» (عمادی)
روی سایت شاملو یک عالمه مطلب جدید هست به مناسبت سالروز تولدش. شماره ی تازه ی وازنا هم کلی مطلب از شاملو دارد که دوست دارم. سایت شاملو را اینجا و وازنا را اینجا ببینید.

حجاب اجباری

2009-12-11T03:31:00.001-08:00

ورودی ایستگاه قطار مشهد دو قسمت دارد: ورودی خواهران، ورودی برادران. برادران از جلوی یکی دو تا مامور حراست مستقیم وارد سالن می شوند اما خواهران باید از محفظه ای بگذرند که با پرده های ضخیم و بلند و سنگین از دو طرف محصور شده. باید با یک دست بار و بندیلت را بگیری و با یک دست پرده ی کثیف را پس بزنی و دلخور باشی از اینکه روی بدنت می افتد. سالهاست که دیگر کسی در این دخمه کیف و بار را نمی گردد، ولی همیشه چند نفر با چشم های ایرادگیر آنجا نشسته اند و سر تا پایت را نگاه می کنند. از زیر بار این نگاه ها باید با همین نکبت پرده ی دوم را پس بزنی و وارد سالن شوی. در همین دخمه گاه پیش می آید که تذکری درمورد حجاب و آرایش ات بشنوی. پیشتر که دخمه مخوف تر بود ممکن بود مجبور شوی همانجا بایستی و در آینه ی چرک گرفته ی زنان بدخواه از اینکه مویی برای پوشاندن یا آرایشی برای پاک کردن پیدا نمی کنی متحیر شوی. آن سوی پرده ها دیگر هیچ محدودیتی برای آرایش و مقدار مویی که از روسری بیرون می ماند نیست.

چند وقت پیش رفته بودیم وزارت علوم و مجبور شدم از چنین محفظه ای بگذرم. برای آرایشم تذکر شنیدم که «رژات را پاک کن». تقریبن هیچ وقت موفق به دروغ گفتن نمی شوم. رژ نبود و مداد کشیده بودم روی لبم. گفتم رژ ندارم و زن با تعجب از اینکه فکر کرده بود رنگ، رنگ لب های خودم است راهم داد. وای به مردمی که فرق رنگ را از پوست تشخیص نمی دهند و ادعای لیاقت خوب و بد کردن دارند.

قسمت خروجی پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد هم از همین اتاقک ها هست. زن ها باید به صف از برابر چشم ها بگذرند و پاسپورت و بلیط نشان بدهند. یکبار درگیر شدم با یکی از این زن ها بخاطر کوتاه بودن مانتو. می گفت نمی گذارد تو بروم و بعد تهدید کرد که اگر دوباره برگردم جلویم را می گیرد. جالب اینجاست که ظرف چند ساعت، وقتی از مرز خارج شوی دیگر نیازی به مانتو و روسری نداری. جالب تر اینکه من با همان مانتو هفته ای سه بار از جلوی ماشین های گشت میدان هفت تیر گذشته بودم و مشکلی نبود. در عوض وقتی به ایران برمی گردی، واقعن هیچ کس نیست که مراقب وضعیت پوشش و حجاب زنانه باشد. فقط باید روسری داشته باشی.

داستان

2009-12-07T00:23:00.000-08:00

ویتگنشتاین می گوید : «آنچه همچون نوشته ‌ای بد به نظر می‌ رسد ، می‌ تواند نطفه‌ ی نوشته ای خوب باشد!»
سر به وبلاگ دوستان می ‏زدم که به داستانی گروهی برخوردم. هر تکه را کسی نوشته بود. به شیطنت و وسوسه تکه‏ ای نوشتم و به متن اضافه کردند. ظاهرن داستان کوتاهی شده به چند قلم.
برای خواندن داستان کلیک کنید»
اینجا

2009-12-04T03:41:00.000-08:00

چند روز پیش اولین هدیه رو واسه نی نی گرفتم. منشی دکتر دندون پزشکم یه لباس سرهمی خوشگل با سرآستینای سبز بهم داد و گفت که خودش تشخیص داده بچه‏م پسره. همه بهم می گن مطمئنن که بچه م پسره. حتی اونایی که سالهاست منو ندیدن. مردم اینجوری ان دیگه.
از اون روز این لباس کوچولو رو پهن کردیم رو مبل و یه جفت جوراب کوچیک که چند سال پیش خودم خریده بودن و گذاشتیم کنارش و از دیدنشون ذوق می کنیم. با خودم فکر می کنم اگه همه چی عادی پیش بره سال دیگه این موقع خونه مون پره از این لباسای کوچولو که یا باید شسته بشن، یا شسته شدن و باید خشک بشن، یا خشک شدن و باید جابجا بشن...

جبر

2009-12-03T06:02:00.000-08:00

تقریبن دو سال پیش بچه ‏ای را از دست دادم که بیست‏ و یک هفته درون من و با من زندگی کرده بود. همه چیز نه ناگهانی، ولی غیر منتظره بود. یک زایمان کاملن طبیعی و بچه ‏ای که برای تحمل دنیای ما زیادی کوچک بود. زنده بود، اما نفس نکشید. مثل یک عروسک سیاه بود وقتی دیدمش. درست مثل یک عروسک... سیاه.
حالا بیست‏ و یک هفته است که بچه ‏ای درون من و با من زندگی می‏ کند. هفته ‏هایی که گذشت را با توهم و ترس گذراندم. هجوم خاطرات و احساس گناه از ندانستگی‏ ها و شرایط زمانه امانم را برید. تمام لحظه ‏ها را بیمارگونه گذراندم. با کابوس ‏های شبانه. آشفتگی ‏ها. ترس‏ ها. تنها دستمایه ‏ها شعر بود و غلیان مهر. وظایف خود ساخته کمک به گذشت زمان ‏هایم کرد.
هفته‏ هایی که گذشت را در تلاطم وحشیانه ‏ی احساسات مقاومت کردم. از این به بعد هرچه را با کودکم بگذرانم تازگی دارد. هفته‏ های پیش رو سرشارند از راز. نگرانی‏ ها تمام نشدنی‏ اند. لطافت زیبای عشق هم از بین نرفتنی ‏ست. در حیرتم که نگرانی ‏های مادرانه چطور هم سن کودکی ‏ست که می‏زاید. حالا... چند هفته بعد... ماه بعد... سال ‏های بعد... و انسان که میراست. دلخوشی ‏ام پس به چیست؟
دوستی به سفارش می‏ گفت بچه مثل هر کالایی که می ‏خری عمر مفید و دوره ‏ی کارکرد دارد. بعد از آن چه بخواهی و چه نخواهی رفتنی‏ ست. از زمان ‏هایی که با توست لذت ببر که بعدها افسوس نخوری.
با خودم فکر می‏ کنم بچه‏ای که حتی درون من زندگی مستقل خودش را دارد، قلب خودش، خون خودش، ساعت خواب و بیدار خودش را دارد، قطعن مال من نیست. وظیفه ‏ی من آماده کردنش برای گریز است. رها شدن در دنیا. زندگی کردن بدون من. تنهایی. چطور با لحظه‏ های بودنش خوش باشم؟
کسی می‏ گفت از تئوری آرمانی رها شدگی تا پذیرش رها کردن فرزند فرسنگ ‏ها فاصله ‏ست. سخت است دل بریدن از کودکی که هر جنبش ضعیفش من را به وجد می‏ آورد. سخت است پذیرفتن مرگ کودکی که بیست ‏و یک هفته با من و درون من زندگی کرده بود. فراموش نشدنی‏ ست. جبر است.

سیگار ممنوع

2009-11-25T04:51:00.000-08:00

یادتون باشه اگه یه خانوم حامله همراهتون بود، اگه حتی پشت بهش کنید و دود سیگارو سمت هواکش بدید، حتی اگه تو بالکن برید و لای درو باز بذارید، بوی دود اذیتش می‏کنه. اگه سیگارو پشت در خاموش کنید و بعد به اتاقش برید بازم بوی نفستوت اذیتش می‏کنه. حتی از جلوی در اتاقش که بگذرید اذیت می‏شه. اگه چیزی بهتون نگفت فکر نکنید همه جور ملاحظه کردید. اون بهرحال فهمیده شما سیگار می‏کشید. نفسش تنگ می‏شه. با حالت عادی فرق می‏کنه.

تولد وبلاگ

2009-11-23T03:26:00.000-08:00

امروز وبلاگم پنج ساله می ‏شود. حوصله نکردم مطلب مفصلی برایش بنویسم. از اینکه هنوز زندگی می ‏کند با من خوشحالم. از اینکه سررسید الکترونیکی هر روز رویدادی را به یادم می ‏آورد شادم. دوست دارم رویدادها را که بهانه ‏ی زندگی می ‏کنم. تولدها، جشن‏ها، حتی سالگرد وفات‏ها... همه روزهایی از زندگی هستند که می ‏گذرند و من را با خود پیش می ‏برند. از گذشت سالها غمگین نیستم.

فستیوال شعر ریلکه

2009-11-18T10:20:00.000-08:00

در چهارمین دوره‏ ی فستیوال ریلکه، 22 نوامبر 2009 جوایز شعر به «ژان-ایو ماسون»، پروفسور ادبیات تطبیقی در دانشگاه سوربون و «الیان ورنی»، روزنامه ‏نگار فارغ ‏التحصیل رشته‏ ی ادبیات اهدا خواهد شد. این گزینش از میان 38 کتاب شعر رسیده به هیات ژوری انجام شده است.
«ازرا آیکین» و «اسکار فرویزینگر» برنده ‏های بخش شعر با موضوع «مرز» هستند. اشعار «امیلی ووسوز» و «ژاکلین سودان» نیز مورد تقدیر قرار خواهند گرفت.

یازده سال پیش

2009-11-16T06:18:00.000-08:00

یازده سال پیش، روزی شبیه امروز بود وقتی که از پس و پیش کلی ماجرا با شیرینی و آدمای مهربونی که همراهیمون کردن رفتیم محضر تا قانونی و شرعی مال هم بشیم. آفتاب بود و عشق و ترس. لازم بود برگه‏ هایی رو امضا کنیم تا اجازه داشته باشیم روی مبل کنار هم بشینیم و از چیزی نترسیم. اون روز مامان بعد بیست و یک سال تازه فهمیده بود که از نظر شرعی و قانونی نه تنها هیچ حقی نسبت به دخترش نداره، بلکه قلمرو فرمانروایی‏ ش از چارچوب خونه و کلاسای درسش فراتر نیست.
ده ساله که چه با هم بودیم و چه دور، همیشه من زن بودم و او شوهر. ده سال خیلی نیست، اما کم هم نیست که ما بارها و بارها و بارها از نو شروع کردیم. حالا باز دوباره قراره از نو شروع کنیم. ساده نیست، اما هیچ کدوم از یکنواختی خوشمون نمیاد. بچه ‏ی ما قراره تو دوره‏ ی جدید زندگیمون به دنیا بیاد. نگران نیستم. عاشقم.

نان و کره و پنیر

2009-11-12T01:52:00.000-08:00

خیلی سال پیش، زمانی که جنگ بود و زندگی ‏ها واقعن سخت می ‏گذشت، نان بود و کره بود و پنیر بود و مامان که اجازه نمی ‏داد روی نان هم کره بمالیم و هم پنیر. همیشه دعوا سر این بود که یا کره، یا پنیر. سر همان سفره که نان بود و کره بود و پنیر بود و مامان بود، پیمان هم بود و چون همه مهمان بودیم و صاحبخانه دیگری بود، اختیار پیمان با مامان نبود. روی نان هم کره می ‏مالید و هم پنیر و از پشت سر مامان لقمه ‏های کوچک به دستمان می ‏رساند.
این خاطره و مزه ‏ی آن لقمه ‏ها را هیچ وقت فراموش نکرده ‏ام و یکبار به شوخی می ‏گفتم از همان زمان فهمیدم که پیمان مرد ایده ‏آل زندگی من است.

بی تابی

2009-11-05T02:26:00.000-08:00

نی‏نی کوچولوی درون تنم خیلی بزرگتر از ده سانتی متر نیست. با اینحال گاهی با اعلام حضورش متحیرم می کنه. اوایل چیزی شبیه چرخش ماهی تو یه محفظه ی لاستیکی حس می کردم. بعد کم کم می فهمیدم که چیزی از درون، به دلم فشار می ده. حالا گاهی ضربه هایی حس می کنم.
هفته ی پیش یه عمل کوچیک بخاطر نی‏نی انجام دادم. با هم بیهوشمون کردن و با هم بهوش اومدیم. توی دستم سرم بود و جاش درد می کرد. ناراحت و کلافه بودم. خسته بودم. تشنه بودم. گشنه بودم. پشتم درد گرفته بود رو تخت. نی‏نی کوچولو هم اون روز بی تابی می کرد. هیچ وقت به اندازه ی اون روز تکون نخورده بود. مدام دلمو از تو فشار می داد. می چرخید. به پوستم ضربه می زد. بی تابی ش اونقد بود که فهمیده بودم از چیزی ناراحته. حالم که بهتر شد، حال اونم بهتر شد. حالا آروم تره و دوتایی با هم زندگی می کنیم. اولین بار بود که حضور مستقلش رو اونطور حس کردم. حیرت انگیز بود.

بازی با کلمات

2009-10-20T01:39:00.000-07:00

بچه‏ها، سلام.
دیشب حسابی حالم گرفته بود و غم داشتم وقتی با اونهمه مهر برام پیغام گذاشتید و همراهم موندید. شب که می خواستم بخوابم، مثل حالا، حسابی آروم و شاد شده بودم. ازتون ممنونم.
صبح که بیدار شدم به فکرم رسید حالا که انگار ما همه حرفای همو می خونیم و کارای همو دنبال می کنیم، چرا واقعن با هم یه کاری انجام ندیم؟ دلم می‏خواد یه بازی با هم بکنیم: بازی با کلمات.
همه می دونیم که هر کلمه یه معنی داره و یه مفهوم. معنی شو از کتاب لغت در میاریم و مفهومش رو خودمون می نویسیم. یک کلمه برای هرکدوم از ما قطعن خاطرات مختلفی داره و چیزای متفاوتی به ذهنمون میاره. فکرشو بکنین که «خانه»، «جنگ»، «عشق» یا «کار» چقد می تونه برای هرکدوممون متفاوت باشه.
حالا اونایی که موافقن، دستا بالا!

سیری در تنهایی

2009-10-19T01:28:00.000-07:00

کتابی به اسم «سیری در تنهایی» از هرمان هسه می‏خواندم که به این جملات رسیدم:
«ای کاش می‏توانستم بدنی غول پیکر داشته باشم. آنگاه می‏توانستم سرم را نزدیک برف‏ها روی یکی از کوه‏های آلپ بگذارم، در میان برف‏ها بیارامم و با انگشتان پاهایم آب را در دریاچه‏ی عمیق پریشان کنم. به همین حالت آنجا می‏آرامیدم و هرگز بیدار نمی‏شدم. بین انگشتان دستم بوته‏هایی می‏روییدند و در لابلای موهایم گلسرخ‏های وحشی آلپ. زانوانم تپه‏های کنار آلپ بودند و تاکستان‏ها و خانه‏ها و کلیساهای کوچک روی بدنم قرار می‏گرفتند. تا ده هزار سال همانجا می‏ماندم و خیره می‏شدم به آسمان و خیره می‏شدم به دریاچه».
کنار این جملات برای خودم نوشتم: آه، چه زندگی کسالت‏باری…

اعدام

2009-10-12T11:05:00.000-07:00

از دانشگاه برمی‏گشتم. ترافیک نامتعارف و تعداد زیاد ماشین‏هایی که کنار بلوار پارک کرده بودن طبیعی نبود. مامان گفت که سر خیابون یه نفرو اعدام می‏کنن. ایلناز از مدرسه اومده خبر داده و رفته تماشا. دست آرشو گرفتم و رفتم ببیم چه خبره. یکی از اوباش نه‏دره بود که می‏گفتن به دخترا تجاوز کرده و دزدی و گردن‏کلفتی هم کرده. ما که رسیدیم یه چیزی شبیه عروسک از جرثقیل آویزون بود و تاب می‏خورد. معلوم بود که خیلی وقته مرده. جلو نرفتم و زود برگشتم. مردم هنوز جمع بودن. کسی خونه نمی‏رفت. بعدن از ایلناز شنیدم که جمعیت پر بوده از پسرا و دخترایی که به هم چسبیده بودن و شماره تلفن رد می‏کردن. بچه‏های دبیرستان‏های اطراف بهانه پیدا کرده بودن برای تفریح. بزرگترها از اطراف اومده بودن از مجازات کسی لذت ببرن. به همه خوش گذشته بود.

SMS

2009-10-12T08:30:00.000-07:00

بین فایل‏های آرشیوم می‏گشتم و به این سری برخوردم که چند وقت پیش از میان یک مجموعه SMS گردآورده بودم، مربوط به یک تحقیق درسی. همانطوری که هست اینجا می‏آورم:

- ze dastam barnemikhizad, ke yekdam bi to benshinam, bejoz rooyat nemikhaham, ke rooye digari binam
- anke migooyad doostat midaram, del andoohgin shabist ke mahtabash ra mijooyad. eykash eshgh raa zabaan sokhan bood (Shamlou)
- hezar aftab khandan dar kharam tost, hezar setareye geryan dar tamanaye man. eshgh ra eykash, zabaan sokhan bood (shamlou)
- gah anche ma ra be haghighat miresanad, khod az an arist, zira tanha haghighat ast ke rahayi mibakhshad
- doost khoob man, vaghti madari bemirad, ghesmati az farzandanash ra ba khod zir gel khahad bord, ma bayad madaraneman ra doost bedarim (hosein panahi)
- yek dariche azadi, baz kon be zendanam. yek saboo por az shadi, kharj kon ke mehmanam (Simin Behbehani)
- an ghobaram ke garam az sar daman nafeshani, barnakhizam hameye omr o haminja beneshinam. (Simin)
- yek zanam kaz sadegi asan be dam oftadeam, khosh khiali ra negar, khosh bavari ra mishenas (Simin)
- Ah ey yar! chegoone ashegh bashim o na omid nashavim? chetor mishavad ham kalafe bood o ham aaghel? (Holan)
- budan ta nabudan, yek loknat fasele ast: du.. du.. dustat daram. (Emadi)
- nam mara ke zemzeme mikoni, dood be cheraagh ala'edin mikhazad, cheragh part mishad tah darya, va man hazer mishavam. hala cheshm haayat ra beband o arezoo kon! (Emadi)
- kabootar ke be zang haaye madrese mineshinad, zang haa be seda dar miayand, va jahan ta'til mishavad (Emadi)
- parande ha be tamashaye baad ha raftand, shokoofe haa be tamashaye aab haye sepid. zamin oryan mande ast o bagh haye goman, va yad mehr to ey mehrabantar az khorshid (m. Azad)
- milad man toyi. be yad nadaram bodanam ra pish az to. shahzade banoo! az vojood to engar chonan chon gonjeshki par keshidam (Nazar Ghobani)
- shak dari ke sharareyi az chashman mani, va dastanat emtedad noorani dastan man? shak dari ke man toam o to mani? (Nazar Ghobani)
- ey ke berahne pa miraghsi dar rag man! az koja amadi? chegoone? yegane rahmat khoda bar man! atshan eshgh o otoofat! dordaane am! ah...!, lotf khoda be man besyar bood. (Ghobani)
- tanha bedan khoday iman daram ke bedanad chegoone bayad raghsid. ba khande mikoshand, na ba khashm. (chenin goft zartosht)
- ey kash ke shaneye sarat miboodam, chon jame hamishe dar barat miboodam, ey kash cho pichaki be gerde gol sorkh, pichide be dowr pekarat miboodam (Taher)
- az jam labash be ma sharabi naresid, az an cheshme be kamam abi naresid, sad baar payaam o peyk o sad ha name, bakht-e bad-e ma negar, javabi naresid (Taher)
- ey gol! hazar az atash aham midar, kamtar be rahat cheshm be raham midar, man jam-e bolur-e rafte az dastam, ah.., berhan ze shekastan o negaham midar (Taher)
-tab, ghesmat-e ma, sorur sahmat bada! gham ghesmat ma, ghorur sahmat bada! dar suz ze sahmam be doa benshinam, kaz dideye bad be dur sahmat bada (Taher)
- sad deshne be kar peykar zaram kon, sahraye namak be zakhm khunbaram kon, atash zan o migodaz o mikosh, ama, ba dori khish kamtar azaram kon (Taher)
- ey kash hamishe dar baram mibodi, golbarg laban bar lab man misudi, shab ha be fesane ham midadi gush, vangah be baram khofte o mi asudi (Taher)
- ma sukhteyim o az ghamat tab darim, jan az gham eshgh to labalab darim, bar koshtan-e ma chesan rezayi vaghti, dar har nafasi nam-e to bar lab darim (Taher)
- ta hast jahan, to dar jahan bashi kash, peyvaste javan o shadman bashi kash (Taher)
- oodam kon o doodam kon o azadam kon... (Taher)
- az bas ba khod ze khubyat harf zadam, chashmat kardam, fadaye chashman-e to, man. (Taher)
- yek shakhe negah ze dideat chidam man, yek omr be gham to ra parastidam man, goftam cho ravam safar ravi az yadam, gashtam hameye jahan, to ra didam man (Taher)
- bi to sardam, ghamam, shabam, delgiram; suzam, dardam, tabam, ze donya siram. an san ke zamin sard shavad bi khorshid, man niz agar nabinamat mimiram (Taher)
- ey man be fadaye chashm aalam girat, benshin be kenaram ke bebinam sirat, ta baz koni gham ze del delgiram, ta bogshayam gham ze del delgirat (Taher)
- ta door agar shavim, ba ham ey kash. dar goor agar shavim, ba ham ey kash. gar ghesmat ma behesht o gar fowgh behesht, khod noor agar shavim, ba ham ey kash (Taher)
- boose zanan bar dahan sard divaneye to khaham mord, dast aghoosh khoosheye gom shodeye andamat...
- laye chinhaye damanam anghadar baraye to ja darad, ke bahar shavi o shokoofe koni.
- baraye zistan do ghalb lazem ast. ghalbi ke doost bedarad, ghalbi ke doostash bedarand. (shamlou)
- daryahaye chashm to khoshkidanist, man cheshmeyi zayande mikhaham (shamlou)
- khodayan nejatam nadadand, peyvand tord to niz nejatam nadad. (shamlou)
- in ast ghanoon delpazir ensan ha: ab ra be noor badal kardan o roya ra be vagheyiat o doshmanan ra be baradaran (Paul Eluard)
- anke miandishad, be nachar dam foroo mibandad, ama angah ke zamane, zakhm khorde o ma'soom be shahadatash talabad, be hezar zaban sokhan khahad goft (shamlou)
- adamaki moghavayiam, dar meydan-e tir. to faghat neshane begir.
- midanestand dandan baraye tabasom niz hast o tanha bar daridand (shamlou)
- na! hargez shab ra bavar nakardam, chera ke dar farasoohaye dehlizash, be omid daricheyi del baste boodam (shamlou)
- barfe no, barfe no, salam, salam. beneshin, khosh neshasteyi bar bam (shamlou)
- gerye koni agar, ke aftab ra az dast dadeyi, setaregan ra niz az dast bekhahi dad (Tagore)
- nemitavanam behtarin ra bargozinam, behtari ast ke mara barmigozinad (Tagore)
- anan ke fanus hayeshan ra bar posht mibarand, saye hashan pish payeshan mioftad (Tagore)
- khoda, na baraye khorshid o na baraye zamin, balke baraye golhayi ke barayeman miferestad, cheshm be rah pasokh ast (Tagore)
- ey ziba! khod ra dar eshgh byab, na dar chaploosye ayene (Tagore)
- ey sabzeye koochak! gam haye to kutahand, ama zamin zir paye tost. (Tagore)
- pakdamani servatist, ke az fozuni eshgh miayad (Tagore)
- har koodaki ba in payam be jahan miayad ke: khoda hanooz az ensan naa omid nist. (Tagore)
- shayestegi hayat ra az jib hayat be doostat vam nade. be oo ehanat nakon. (Tagore)
- barg haye zardi ke foru mirizand, va abr hayi ke migozarand, be niruyi mikhandand, ke be asib haye khod minazad (Tagore)
- agar dar be ruye hameye khataa haa foru bandi, haghighat posht dar khahad mand (Tagore)
- shab gol ra dar nahan mishokufanad, va migozarad ke gol az ruz sepasgozari konad (Tagore)
- anke besyar dar pey nekukarist, digar majali baraye nik budan nadarad (Tagore)
- delam! aram gir o ghobar barmayangiz. jahan ra bogzar ta rahi be sooye to biabad (Tagore)
- man ashk hayam ra jar nemizanam (Jaque prévert)

تفاوت

2009-10-11T08:28:00.000-07:00

حرف سر خرید زولبیا و بامیه بود که می‏گفت بامیه دوست دارد و ما می‏گفتیم زولبیا بیشتر دوست داریم. می‏گفت ظرف می‏دهد به قنادی سر کوچه که برایش بامیه بچیند و ما می‏گفتیم جعبه‏ی زولبیا بامیه را سه سوته می‏خوریم. در جواب مامان که توضیح می‏داد از اول ماه رمضان چقدر زولبیا بامیه خریده گفت: حتمن بخاطر بامیه‏اش خریده‏اید.
خیلی از مردم همینطورند. اغلب باور نمی‏کنند یا قبول نمی‏کنند که عضو این گروهند. آنها اصلن نمی‏فهمند و باور نمی‏کنند که دیگران ممکن است تفاوت‏هایی داشته باشند.

آرایشگاه

2009-09-22T22:26:00.001-07:00

با کیمیا رفته بودیم آرایشگاه. خانم آرایشگر یه خانم قدیمیه که دیگه بعید می‏دونم حوصله‏ی شیطنت بچه‏ها رو داشته باشه. فقط بزرگترین حسن‏اش اینه که موها رو خیس نمی‏کنه وقت کوتاه کردن. کیمیا رو نشوندن رو یه چهارپایه‏ی بلند که پشتی نداشت و کلی نگرانی کرد که مبادا بیفته. بعد نگران این بود که مبادا از محکم بستن شال دور گردنش خفه بشه. بعدشم که دیگه خسته شد و هی وول زد، هی وول زد. اشکالای صحبت خانم آرایشگر رو هم می‏گرفت که کلی مایه‏ی خنده بود. بالاخره قیافه‏ش با موهای کوتاه پسرونه خیلی بانمک شد. ولی خودش که عادت نداشت، خوشش نمیومد. خونه که رسیده از مامانش خواسته برگردن که موهاشو سرجاش بچسبونن. چند سال پیش یه بار به مامانش گفته هی می‏ریم می‏دیم آرایشگاه موهامونو کوتاه می‏کنه، ایبار بریم بدیم موهامونو بلند کنه. طفلکی نمی‏دونه که آدم رو همه چی اختیار نداره.
بچه که بودم همیشه دوست داشتم موهای عروسکامو کوتاه کنم و قیافه‏شونو تغییر بدم. مشکل همیشه اینجا بود که موهای عروسک دوباره بلند نمی‏شد یا به حالت اول برنمی‏گشت. اینو می‏دونستم ولی وسوسه رهام نمی‏کرد.

کیمیا

2009-09-15T10:34:00.001-07:00

کیمیا از اون بچه‏های محشر و دوست داشتنیه. هر وقت ببیندت با یه صورت پر خنده خودشو بهت می‏رسونه که سلام کنه. وقتی می‏دونه نباید نوشابه بخوره، نمی‏خوره، بهانه هم نمی‏گیره. حالا که می‏دونه من تو دلم یه نی‏نی کوچولو دارم حسابی کنجکاو شده و سوالای جالبی می‏پرسه. از مامانش پرسیده نفیسه جون حالت «توهع» داره؟ که منظورش حالت تهوع بوده. وقتی جواب مثبت شنیده پرسیده پس چرا اینقد بی‏خیاله. تا حالا چندبار برام هدیه آورده. یه بار برام یه دفترچه آورد که عکس یه خانم باردار داشت. از مغازه کتاب قصه‏ای درمورد مامانی که تو دلش بچه داره خریده. چند روز پیش هم قنداق فرنگی خودش رو کادو کرده بود و برام آورده بود. بچه‏ها گاهی آدمو متعجب می‏کنن. حیرت‏زده‏ام.

بوی بد

2009-09-11T13:11:00.001-07:00

اونایی که منو می‏شناسن می‏دونن که از بوی عطر و دود و لوازم آرایش خیلی خوشم نمیاد. تحمل بوی تند ندارم، بهم احساس خفگی می‏ده. همه با لطف بی‏نهایت ملاحظه‏مو می‏کنن. بعد افطار یه جا رفته بودیم ختم انعام، یه خانم مسن اومد نشست کنارم که بدجوری بو می‏داد. بوی تند یه اسپری تقلبی داشت. بغل دستی‏م که به سرفه افتاد. منم تا آخر دعا نشستم و بعد جا عوض کردم. نمی‏دونم چطور بود که دلم می‏خواست کاش دهنم بو می‏داد و ها می‏کردم تو صورت خانومه. دلم می‏خواست خفه‏ش کنم.
این از عکسای مامان بزرگمه که هیچ وقت بوی بد نمی‏داد. تو خونه‏ش اغلب بوی اسفند میومد.

راست و دروغ

2009-09-06T03:55:00.000-07:00

گوشی تلفنو که برداشتم به التماس می‏گفت: «نفیسه خانم، تو رو خدا بهم بگین که دروغ گفتین». تکرار لحن صداش تو ذهنم هنوز منو به گریه می‏ندازه. چقد بد کرده بودم که بی‏مقدمه بهش گفته بودم مامان بزرگ مرده. مامان بزرگ من، مامان بزرگ اونم بود. تو خونه‏ی مامان بزرگ از کارگر بودن به یه دختر خانم تبدیل شده بود. مامان بزرگ اسمشو عوض کرده بود و مدام باهاش بحث می‏کرد سر جابجا شدن وسایلش. از راه که رسید روزه بود. نمی‏شد جلوی گریه‏شو گرفت. هیچ کس حواسش نبود که اونم دلش می‏خواد واسه تشییع جنازه باشه و خودشم بخاطر حجب زیادش چیزی نگفته بود. روزای بعد هم انگار که غریبی کنه، هیچ پیداش نبود.
این عکس مامان بزرگمه که حدود ده روز پیش فوت کرده.

رگه‌های آبی

2009-08-21T03:26:00.000-07:00

تیله‏ی آبی رو گذاشتم رو زمین و با یه چکش بزرگ کوبیدم روش. ضربه‏ی اول آروم بود. با ضربه‏ی دوم، خورد شد. تیله‏ی آبی دنیایی بود برام. کلی باهاش عشق می‏کردم. ولی بالاخره باید می‏فهمیدم که اون رگه‏های آبی چقدر واقعی‏ان. بین خورده شیشه‏ها هیچ چیز واقعی پیدا نکردم. اون گوی شیشه‏ای هیچ حقیقتی درون خودش نداشت. استحکامی هم نداشت. عمر اون رگه‏های آبی دست من بود. هر چیزی یه عمری داره. هر عشقی، هر ستاره‏ای یه روزی می‏میره.

مخالفت

2009-08-12T09:55:00.000-07:00

هرکاری که می‏کنم عصبانی می‏شه و بهش بر می‏خوره. واقعن نمی‏دونم باید چی کار کنم. میاد روبروم می‏شینه و می‏پرسه چی کار کنم و ترس برم می‏داره که اگه جواب بدم ناراحت می‏شه و اگه جواب ندم هم ناراحت می‏شه. یه مدتی گوشی می‏ذاشتم تو گوشم که صدای آهنگایی که گوش می‏دم مزاحمش نباشه، ناراحت شده بود از اینکه فکر می‏کرد گوشی می‏ذارم تا صداشو نشنوم. اگه برنامه‏ی مورد علاقه‏شو دوست نداشته باشم یا اگه با توصیه‏ی مسیری که برای جایی رفتن پیشنهاد می‏کنه موافق نباشم یا اگه سلیقه‏م با غذای پیشنهادی‏ش موافق نباشه، خیال می‏کنه دارم باهاش لج می‏کنم و حسابی دلخور می‏شه. حرفش اینه که ما همیشه باهاش مخالفت می‏کنیم، ولی نمی‏دونه مشکل بزرگ ما مخالفت دائمی خودشه.

بهانه

2009-08-11T10:25:00.000-07:00

امکان نداره چیزی بخرم و پولشو حساب نکنه. میگه تا وقتی اینجا مهمونین، همه خرجتون با منه. حتی اگه واسه مهمونم شیرینی بخرم یا هوس شاهتوت کنم، پولشو حساب می‏کنه. منم دیگه بحث نمی‏کنم. نمی‏تونم مدام تو کشمکش باشم. بهش بر می‏خوره و عصبانی می‏شه اگه زیادی اصرار کنم. درعوض اگه یه وقتی یه چیزی باشه که قبول کنه پولشو حساب نکنه، بهش لب نمی‏زنه. خب به منم بر می‏خوره. وقتی به چیزی که پولشو من حساب کرده باشم لب که هیچی، حتی دست هم نمی‏زنه، تو ذهن من این معنی رو پیدا می‏کنه که منم نباید به چیزی که پولشو اون حساب کرده باشه دست بزنم. اگه من این کارو باهاش بکنم بهش بر نمی‏خوره؟

عروسی

2009-08-06T05:31:00.000-07:00

لباس عوض کرده بودم و آرایش می‏کردم. ریمل زدم و سایه کشیدم پشت چشمم. دور لبم خط سیاه کشیدم و توی خط رو با مداد قهوه‏ای پر کردم. کلی معطل شدم تا دو دور لاکی که زدم روی ناخن‏هام خشک بشه. پرستوی طلایی رو زنجیر انداختم و دور گردنم بستم. گوشواره‏های آویز رو به گوش‏هام وصل کردم. روی سینه و گردنم عطر پاشیدم...
زیر لب آهی کشید و گفت: «تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف». منظورشو فهمیدم، ولی من فقط حاضر می‏شدم برم عروسی.

دوستش دارم

2009-08-03T11:53:00.000-07:00

حسابی آزرده و بی‏پناه بودم که ازش خواستم بهم بگه دوستم داره. فرقی برام نمی‏کرد از کی، دلم می‏خواست از یکی دوستت دارم بشنوم. غرغر کرد و زد به شوخی و نگفت. چند وقت پیش که نگاهم عین نگاه یه مرده بی حس بود، ازم خواست که بهش بگم دوستش دارم. یه چیزی مثل سنگ کوبیده شد به گلوم. کینه مثل حالت تهوع همه‏ی شکمم رو پر کرد. دیگه زن نبودم. نامردی نکردم و بهش گفتم. شاید دلش می‏خواست از یکی بشنوه.

تیله

2009-08-01T07:28:00.001-07:00

چند وقت پیش یه تیله پیدا کردم رو زمین. یه تیله‏ی درشت، با رگه‏های آبی. هیچ کجاش خش نداره. پریشب که حالم خوش نبود تیله رو وقت خواب بغل گرفتم، به حکم اینکه این، خود زمینه. جدن احساس می‏کردم این کره‏ی زمینه که من بغلش گرفتم. با یه حال خوش خوابم برد. فکر کردم گاهی آدم احتیاج داره حس کنه که قدرتمند و ارزشمنده. زمین به من قدرت و ارزش می‏بخشه.

خسته و کلافه‏م

2009-07-26T03:59:00.000-07:00

خسته و کلافه‏م. بدخلقم. چیزی که می‏خوام نیستم. چیزایی که می‏خوام نیستن. اینطور وقتا درون خودم فقط زمان رو می‏گذرونم. اینطور وقتا دیدن یه فیلم زمان رو می‏گذرونه. ولی چه فیلمی؟ تو چه فرصتی؟ شاید راست می‏گن که این حرفا بهانه‏ست. شاید آره، ولی... احتیاج به خودم دارم و خودمو ندارم. تو دنیا آدم فقط ممکنه یه جا رو داشته باشه برای پیدا کردن و داشتن خودش. دستم به اون جا نمی‏رسه. به چنگم نمیاد. برام نمی‏مونه. نیست. ندارمش.

نوشتن

2009-07-21T03:00:00.001-07:00

نوشتن یه جور مرضه که خودش درمون خودشه. آدم از ترس انجماد به خودش می‏لرزه ولی به محضی که می‏شینه چار خط چیز می‏نویسه همه چی رو فراموش می‏کنه. از غصه که داری می‏میری اگه بشینی چند خط واسه خودت چیز بنویسی خیلی زود حالت خوب می‏شه. اگه از خوشحالی داری ذوق مرگ می‏شی بعد اینکه چند خط چیز بنویسی اوضات آروم می‏شه. مهم نیست چی بنویسی. هرچقدر هم که چرند باشه مهم نیست. مهم اینه که هیچ معشوقی اینطور بی‏ریا و اینطور صبور آدم و بغل نمی‏گیره. این حس احتمالن درست شبیه ساز زدن یه نوازنده یا قلم دست گرفتن یه نقاشه. آدم بدون اینجور عشقا خودشو از دست می‏ده.

سکوت خدا

2009-07-19T03:35:00.000-07:00

خیلی وقته که می‏خوام یه چیزی باز بنویسم. نمی‏تونم. هربار وقتی که آروم با یه ذهن سفید می‏شینم اینجا یه چیزی پیش میاد که آشفته‏م کنه. هربار خوندن یه مطلبی، یه خبری، یه حرف دل از دوستی به همم می‏ریزه. نمی‏ﺗونم چیزی بنویسم و از این نتونستن می‏ترسم. این سکوت منو به وحشت می‏ندازه. اگه ادامه پیدا کنه کارم به کجا می‏کشه؟ اگه دیگه هیچ وقت نتونم چیزی بنویسم چی؟ می‏شه به این گفت «سکوت خدا»؟ می‏ترسم.

ماجرا

2009-06-27T03:50:00.000-07:00

یکی از مهم‏ترین جاهای هر ساختمان مسکونی، توالت است. علاوه بر اهمیتی که بر سلامت جسم دارد، اغلب برای سلامت روح هم مفید است. بطور کاملن اتفاقی، بهترین دوستانم جایی برای مجله‏های سرگرم کننده در توالتشان دارند. یکی از ابتکارهایی که مامان سالها پیش به آن دست زد، نصب نوشته‏ها در این مکان بود. او متنی را روی کاغذ می‏نوشت و به دیوار توالت می‏چسباند یا جمله‏های قصار را می‏نوشت و به آینه‏ی دستشویی می‏زد. جمله‏ای که حالا به آینه چسبیده این است: «اگر شاخه‏ای سبز در دل داشته باشم، پرنده‏ی نغمه‏خوان از راه می‏رسد». فکر کردم شاید مامان را موج سبز گرفته باشد، ولی انگار این انتخابِ خیلی پیش از این ماجراهاست.

خس و خاشاک در شعر کهن

2009-06-18T11:51:00.000-07:00

منبع: http://rira.ir

هاتف اصفهانی
کوی جانان از رقیبان پاک بودی کاشکی / این گلستان بی خس و خاشاک بودی کاشکی

عراقی
دلی که آتش عشق تواش بسوزد پاک / ز بیم آتش دوزخ چرا بود غمناک
مرا که نیست از این آتشم مگر دودی / فرو گرفت زمین دلم خس و خاشاک

دهلوی
گویی برآمد گاه خواب، اندر دل شب آفتاب / آندم کز آه صبح‏تاب آتش زنم افلاک را
خسرو کدامین خس بود کز شور عشق از پس بود / یک ذره آتش بس بود صد خرمن خاشاک را

محتشم کاشانی
جان که می‏لرزید دایم بر سر جسم ضعیف / برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او

زیر این خون بسته مژگان مردم چشم ترم / از خس و خاشاک پل بر روی جیحون بسته‏اند

پروین اعتصامی
در لانه‏ی دیگران منه گام / خاشاک ببر، بساز لانه
بی‏رنج کسی نیافت آرام / بی سعی نخورد مرغ دانه
زشت است ز خلق خواستن وام / تا هست ذخیره‏ای به خانه
از دست مده به فکرت خام / امنت ملک آشیانه
این پایه‏ی خرد، استوار است

دهلوی
گر لاله و سرو در شمار است / آخر خس و خار هم به کارست
گیرم که تو راست لعل در چنگ / مفگن به دکان شیشه‏گر سنگ

سیف فرغانی
خری شد پیشکار تو که در وی نیست یک جو دین
دل خلقی از او تنگ است، اندر روز بار تو
چو آتش بر فروزی تو به مردم سوختن هر دم
از آن کان خس نهد خاشاک دایم بر شراشر تو
چو تو بی رای و بی تدبیر او را پیروی کردی
تو در دوزخ شوی پیشین و از پس پیشکار تو

دهلوی
وان چنان بد که در خس و خاشاک / دیدم آلایشی چکیده به خاک

صائب تبریزی
گریه بسیار بود، نو بوجود آمده را / خاک زندان بود، از چرخ فرود آمده را
ساحلی نیست بجز دامن صحرای عدم / خس و خاشاک به دریای وجود آمده را

بر زمین ناید ز شادی پای من چون گردباد / تا خس و خاشاک هستی را به هم پیچیده‏ام

مولوی
عقل با عقل دگر دوتا شود / نور افزون گشت و ره پیدا شود
نفس با نفس دگر خندان شود / ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود
یار چشم توست ای مرد شکار / از خس و خاشاک او را پاک دار

موسی آن را نار دید و نور بود / زنگی‏ای دیدم شب را حور بود
بعد از این ما دیده خواهیم از تو بس / تا نپوشد بحر را خاشاک و خس

ای ایران

2009-06-13T04:40:00.000-07:00

ای ایران، ای مرز پرگهر!

رعایت تساوی

2009-06-01T05:54:00.001-07:00

خانوما تقریبن همه‏شون همینطورن. تساوی باید درموردشون رعایت بشه. اگه نصف روز وقت واسه خودت می‏ذاری باید نصف روز وقت هم واسه اونا بذاری؛ ترجیحن یه خورده بیشتر. معمولن فرقی نمی‏کنه که «تو» شوهرشون باشی یا دوستشون یا دخترشون یا عروسشون. اگه یه بعدازظهر واسه خودت بری مهمونی ممکنه مجبور بشی چند روز عصر قید همه چی رو بزنی که حواست باشه در دسترس باشی. امیدوارم خودم خیلی اینطوری نباشم. همیشه سعی می‏کنم بفهمم جای خاصی دارم و این جای خاص چه خصوصیاتی ممکنه داشته باشه. سخت هست، ولی سعی می‏کنم بفهمم.

دنیای بچه‌ها

2009-05-29T11:29:00.000-07:00

هیچ تا بحال به این فکر افتاده بودی که فیلم «دنیای نمو» ممکنه خیلی ترسناک باشه؟ سیاوش که هنوز دو ساله نشده با این خبر منو شوکه کرد. آخه «نمو» کجاش ترسناکه؟ با هیجان کودکانه، همه‏ی ترسش رو به چشم‏ها و گونه‏ها و لب‏هاش ریخت و بهم گفت که توی اون فیلم ماهیای بزرگ هستن که دندونای بزرگ دارن. خوب که فکر کنی می‏فهمی که حق با بچه‏هاست. حالا می‏فهمم چرا باید به محدودیت سنی تعیین شده برای فیلم‏ها توجه کرد. اگه دقت کنی می‏بینی که محدودیت‏های سنی رو بیشتر با توجه به میزان خشونت تصویر شده تعیین می‏کنن، وگرنه ارتباط عادی بین یک زن و مرد رو که تو خیابون هم می‏شه دید. خودتو گول نزن، یه نگا به گوشه کنار شهر بکن و جوونا رو تو بغل هم ببین. احتمالن از مامورای امنیتی می‏ترسن وگرنه حضور هیچ بچه‏ای مانع بوسه‏هاشون نمی‏شه.

جومونگ

2009-05-26T11:17:00.001-07:00

در بحبوحه‏ی جنگ، چشم جومونگ افتاد به یانگ‏جو. خم شد و از روی زمین کمانی برداشت که تیری آماده همراهش داشت. تیر را رها کرد و خورد به کتف یانگ‏جو. صحنه‏هایی موثر پیش آمد. یانگ‏جو دنباله‏ی تیر را شکست و همراه چند سربازش فرار کرد. جومونگ همانطور ایستاده و مراقب بود. برادرش را صدا زد. برادرش از بحبوحه‏ی جنگ آمد و کنار جومونگ ایستاد. جومونگ تصمیم دنبال کردن یانگ‏جو را به برادرش گفت. برادرش حرف جومونگ را تایید کرد. هردو هنوز همانجا در بحبوحه‏ی جنگ ایستاده بودند.

زهرا برگشته

2009-05-20T00:19:00.000-07:00

از یک ساعت پیش که شنیدم اومده دم خونه و تلفن زده و حتی گفته روسری آبی یادگاری رو هنوز نگه داشته و به دختراش نداده، نشستم اینجا و بی‏اینکه کاری کنم شست دستم رو می‏مکم. بارها بین نوشته‏هام از زهرا نوشتم ولی نمی‏تونم لحن صداش رو بنویسم وقتی می‏گفت: «به! سلاااااااام» یا نمی‏تونم تصویر خودم رو بنویسم وقتی صورتم رو بین دست‏هاش می‏گرفت و ماچ‏های محکم و آبدار و پر سروصدا می‏کرد. پشت دست‏هاش سیاه بود و کف دست‏هاش سفید. مثل همه‏ی سیاه‏چرده‏هایی که روی زمین کار می‏کنن. کف دست‏ها و پاهاش رو حنا می‏کرد. همه‏ی چیزهایی که از این زن توی ذهنم هست مربوط به وقتی می‏شه که بزرگ شده بودم و دوست نداشتم صورتم رو ببوسه. ولی نمی‏دونم توی بچگی با من چه کار کرده که اینطور دوستش دارم. هیچ عکسی ازش ندارم. صداش هم گمون کنم از روی نوار پاک شده باشه. ولی عجیب به امنیت آغوشش نیاز دارم. حس می‏کنم کنارش تنها جای امن دنیاست. حتمن برام لالایی خونده وقتی کودکی‏م رو روی تاب می‏خوابونده. نمی‏دونم چطور یادم هست که توی حموم آب رو خیلی داغ می‏کرد و کیسه رو محکم به تن و صورت‏هامون می‏کشید. مامان می‏گفت همه‏ی موهاش سفید شدن.

Quiz

2009-05-18T10:44:00.002-07:00

Le quiz est un loisir en Facebook. Ils sont toujours frais. La curiosité de savoir le résultat m’adresse aux questions. Pour chaque question il n’y a qu’une réponse. Quelque fois, j’ai refais le quiz pour changer le résultat.
La correspondance entre le résultat et le choix est énigme. Dans toute la vie, il y a toujours des différents choix mais seulement une réponse. On ne peut pas revivre, malheureusement. C'est pas logique, mais il arrive que j’oblige choisir la mauvaise réponse.

کوییز

2009-05-18T10:44:00.001-07:00

از جذابیت‏های فیس‏بوک یکی کوییز دادن است. همیشه موضوع تازه‏ای هست. همیشه کنجکاوی نتیجه می‏رساندم به سوال‏ها. برای هر سوال فقط یک جواب می‏شود انتخاب کرد و بر همین اساس نتیجه معلوم می‏شود. یکی دو بار که از نتیجه‏ راضی نبودم، کوییز را تکرار کردم. نتیجه رضایت بخش شد.
قضیه‏ی ارتباط مستقیم نتیجه با انتخاب گزینه‏ها دغدغه‏ایست رمزآلود. نه فقط در فیس‏بوک که در تمام زندگی. همیشه گزینه‏های بسیاری هست و همیشه فقط یکی را می‏توان انتخاب کرد. زندگی را حیف که نمی‏شود دوباره با گزینه‏های تازه امتحان کرد. هیچ وقت نمی‏فهمم گزینه‏های اشتباه را بر چه اساسی انتخاب می‏کنم، اما زیاد پیش می‏آید که مجبور به انتخاب گزینه‏های اشتباه باشم.

مربا

2009-05-15T10:16:00.001-07:00

روایتی هست که می‏گوید زندگی مثل شیشه‏ی مرباست؛ تا نیمه‏ی اول را مزه کنی، نیمه‏ی دوم شکرک می‏زند. می‏گفت اگر شیشه را در ظرف آب گرم بگذاری شکرک باز می‏شود. یعنی که مدام باید از زندگی‏ات مراقب کنی. همه می‏گویند که زندگی سخت است. می‏گویم سختی زندگی به این است که باید همه‏ی وقت و توان و هستی خودت را بگذاری برای ادامه دادن. بعد آنقدر خسته می‏شوی که وقت خودنمایی زیبایی‏ها خواب باشی.

نجمه و کوبلو

2009-05-11T02:53:00.001-07:00

(تکه‏هایی از یک شعر بلند)

نجمه هر پاییز ظهور می‏کند
نه بی‏آنکه رنج‏ها و خنجرم
مرا دریده باشند
نجمه هرپاییز غیب می‏شود

و من پریده‏رنگ و مغلوب این دشمن شیرین
در سبد خریدم
ستاره‏ای می‏برم: نجمه مرا انتظار می‏کشد
دوستش بدارید اگر داریدش.

ماه را در بوسه‏ای یخ‏زده بنگرید
در این سبد خرید آسمانی،
نجمه می‏رود
و کوبلو می‏ماند
تا به او نجمه برسد یا ستاره.

کوبلو بر قبری فرود می‏آید
نه برای مردن
که برای تیز کردن خنجرش.

شعر از: کاتب یاسین
ترجمه‌ی: نفیسه نواب‏پور

دافی

2009-05-10T01:16:00.000-07:00

یک سال و نیم پیش برای اولین بار کلمه‏ی «داف» را شنیدم. کلی توضیح شنیدم تا فهمیدم اصلن داف چی هست. من ترجمه می‏کنم دختر گذری. هیچ از این بیان دلخوش نیستم. چه فرقی می‏کند که به من ضعیفه بگویند یا دافی؟ دافی فقط در ذهن کمی مدرن‏تر از ضعیفه است و شیک‏تر می‏پوشد. شاید ضعیفه زن بدبختی باشد که سر حوض رخت می‏شورد، ولی دافی مانتوی کوتاه می‏پوشد و موهایش را مش می‏کند و اطوار می‏ریزد. ولی فرقی نمی‏کند. مردها او را وسیله‏ای می‏بینند که می‏شود رویش اسم گذاشت. خودش معنی ندارد. هویت ندارد. یکبار کسی من را بانو خطاب کرد و همین حس به من دست داد.

شیر

2009-05-08T23:49:00.001-07:00

ایمیل جالبی دریافت کردم در مورد اهداف کاندیداهای ریاست جمهوری. ظاهرن مرد جوانی صبح برای خرید شیر می‏رود و صف شیر شلوغ بوده و صف وزارت کشور خلوت، تصمیم می‏گیرد عوض خریدن شیر کاندیدای ریاست جمهوری بشود. فکر کردم اینهم انگیزه‏ی خوبی‏ست. ظاهرن اینجا رییس جمهور شدن از شیر خریدن ساده‏تر است.
خواندم که چند زن هم کاندید شده‏اند، با وجود اینکه می‏دانند صلاحیت زنان رد می‏شود. فکر کردم اگر دری به تخته بخورد و از ساختمان وزارت کشور سر در بیاورم و کاندیدای ریاست جمهوری بشوم برای این نیست که امید به رییس جمهور شدن داشته باشم؛ فقط بخاطر این است که بگویم من حق دارم این کار را بکنم و می‏کنم.

کی‌بورد

2009-05-07T11:39:00.000-07:00

برای اینکه وقت نوشتن با خودم باشم، گوشی هدفون از آن نوعی خریده‏ام که داخل گوش می‏رود و نویزگیر است. گوشی را که می‏گذارم هیچ چیز نمی‏شنوم. جالب اینجاست که با این گوشی قدرت نوشتنم را از دست می‏دهم. صدای کلیدها را که نمی‏شنوم، قدرت صحیح و سریع تایپ کردن را از دست می‏دهم. کلی زحمت می‏کشم برای عادت کردن، چون طبق عادت وقت تایپ کردن به صفحه کلید کمتر نگاه می‏کنم. اتفاق جالبی که دیروز افتاد این بود که صدای پرنده‏ها از گوشی‏ها رد می‏شدند. انگار نه انگار که صداهای دیگر متوقف می‏شوند. صدای پرنده‏ها را انگار به هیچ بهانه‏ای نمی‏توان متوقف کرد.

چرخش

2009-05-06T01:47:00.000-07:00

یکی از سخت ترین کارهای عالم این است که روی صندلی گردان باشی و سعی کنی بدون کمک گرفتن از هیچ تکیه گاهی بچرخی. من عاشق صندلی های گردان و چرخ دارم. یکی از لذت بخش ترین کارهایی که می شود وقت مستی کرد چرخیدن است. هرچند در کل تحمل گردش زیاد ندارم و سرم زود گیج می رود، اما دوست دارم روی صندلی گردان، دور خودم بچرخم. هیجان ترس از پرتاب شدن را دوست دارم. از پرطرفدارترین وسایل بازی پارک ها آنهایی هستند که ترس از پرتاب شدن می دهند.

بد از بدتر

2009-05-05T08:07:00.001-07:00

یکی از بدترین توهین‏هایی که به آدم می‏شود دیر رسیدن سر قرار است. می‏گفتم به بهای اهمیت دادن به وقت خودت، وقت دیگران را می‏کشی. یکبار هم می‏گفتم به من توهین می‏شود وقتی سر زمان مشخصی دعوتم می‏کنند و اگر قبول نکنم یا نروم دلخور می‏شوند و گلایه‏بارانم می‏کنند. وقتی به من می‏گویند فلان فیلم را اگر نبینی نصف عمرت بر باد است حس می‏کنم به شعورم توهین شده. وقتی بی‏اجازه‏ی من عکسم را به دیگران نشان می‏دهند، به وجودم اهانت می‏کنند. وقتی به من دستور می‏دهند، استقلالم را زیر پا له می‏کنند.
خیلی‏ها اعتقاد دارند که مردم همین‏اند و نمی‏شود عوضشان کرد. خب اگر دیگران عوض نمی‏شوند، من هم توهین‏ها را قبول نمی‏کنم. هر چیزی که بخواهد حتی ذره‏ای به شعور و آزادی من اهانت کند را رد می‏کنم. درعوض سعی می‏کنم و امیدوارم که حرمت شعور و آزادی دیگران را حفظ کنم.
می‏گفت فلان وقت دعوتت نکرده‏ام که مبادا «نه» بشنوم. صبر کرده بود تا خودم تماس بگیرم و بخواهم ببینمش! بدتر از خودم هم دیدم.

کارد

2009-05-01T11:44:00.001-07:00

یک هفته هست که از بریده بریده شدن انگشت اشاره و بعد شصت دست راستم عذاب می‏کشم. تنها کار خانه‏داری که می‏کنم روزی یکبار خرد کردن مواد سالاد است روی تخته‏ی چوبی. هی فکر می‏کردم کجای کارم ایراد دارد. همان انگشت‏هایی را بریده‏ام که پشت تیغه‏ی کاردند.
امشب وقتی تیغه‏ی کارد روی زخم‏ها را خراشید فهمیدم. وقتی کار خورد کردن مواد تمام می‏شود، آنها را با پشت کارد از روی تخته به ظرف می‏ریزم. انگشتم را بی‏توجه می‏گذارم روی تیغه‏ی کارد و فشار می‏دهم.
آدم گاهی نمی‏فهمد که دستش روی تیغه‏ی کارد است. فقط وقتی زخم‏ها زیاد می‏شوند و تیغه‏ها زخم‏های حساس را می‏خراشند حساسیت نشان می‏دهیم.

مروین

2009-04-29T04:19:00.001-07:00

ویلیام استنلی مروین از شاعران بزرگ آمریکاست که سال 1927 در نیویورک به دنیا آمد. همانجا زبان لاتین آموخت و بعد به اروپا رفت. در اروپا کار تدریس و ترجمه می‏کرد و بعد از جدایی از ازدواج دومش دوباره به آمریکا برگشت. حالا با همسر سومش در هاوایی زندگی می‏کند. فعالیت‏هایش ضد جنگ ویتنام و در دفاع از محیط زیست مشهور است. ده‏ها کتاب شعر و بیش از بیست اثر ترجمه دارد. برنده‏ی جوایز بسیار ادبی‏ست. امسال برای بار دوم برنده‏ی جایزه‏ی پولیتزر شده است. ویژه‏نامه‏ی این سری خانه‏ی شاعران جهان برای مروین است. کلیک کن!

استانلی مروین

2009-04-29T04:19:00.000-07:00

اینگه‌برگ باخمن

2009-04-22T08:32:00.000-07:00

اینگه‏برگ باخمن می‏نویسد: فاشیسم با اولین بمب رها شده شروع نشد، با ترور نیز، از آن دست که در روزنامه‏ها می‏نویسند شروع نشد. این عقیده در ارتباط میان مردم بوجود آمد. فاشیسم نخستین چیزی‏ست که در رابطه‏ی بین یک مرد با یک زن شکل می‏گیرد.
این جمله‏ها رو وقتی مشغول آماده کردن زندگی‏نامه‏ی باخمن بودم پیدا کردم. بهانه‏شون کردم برای اینکه بگم کلی مطلب درمورد باخمن روی سایت خانه‏ی شاعران جهان منتشر شده. اگه دوست داری، کلیک کن!

اینجا مال من نیست

2009-04-18T04:10:00.000-07:00

بعد چهل روز می‏ﺧوام خونه‏ی کودکی‏هامو ترک کنم. تازه داشتم جا می‏افتادم. تازه واسه کامپیوترم جا پیدا کرده بودم. لباسام تو کمد مرتب شده بودن. جالباسی مخصوص من شده. شکلات مورد علاقه‏م رو میزمه. کتابم بالا سرم. کلید برق دم دستم. تازه داشتم تو خونه‏ی کودکی‏هام جا می‏افتادم. باغچه‏ی سبزی‏کاریم تازه جون گرفته. ساعت خوابم تنظیم شده. همه دارن به اخلاقام عادت می‏کنن و من با اخلاقای اونا جور شدم. تازه داشتم خاطراتمو پیدا می‏کردم. تازه داشتم یه نشونه‏هایی کشف می‏کردم. تازه داشت یه چیزایی یادم میومد. تازه داشتم به خونه‏ی کودکی‏هام خو می‏گرفتم. باز باید ترکش کنم. زود یا دیر اینجا برگشتن فایده‏ای نداره. من اهل اینجا نیستم. اینجا مال من نیست.

آهویی دارم خوشگله

2009-04-08T08:32:00.000-07:00

از نگار دو ساله هروقت بخواهی شعری بخواند، شروع می‏کند:

آهویی دارم خوشگله
فرار کرده ز دستم
دوریش برایم مشکله
کاشکی اونو می‏بستم

ای خدا چه کار کنم؟
آهومو پیدا کنم؟
آی چه کنم؟ وای چه کنم؟
کجا اونو پیدا کنم؟

کاشکی اونو می‏بستم
کاشکی اونو می‏بستم.

با خودم فکر می‏کنم این سروده‏ی آدمی بزرگسال است که فکر می‏کند چاره‏ی گم نشدن آهوی خوشگلش بستن جانور است.

خانوم عموجان

2009-03-23T14:19:00.000-07:00

خانوم عموجان به تعریف از شور و شوق مردم و شلوغ‏کاری چهارشنبه‏سوری می‏گفت که تا ساعت یک نصف شب صدای ترقه میومده. می‏گفت یه گوششو گذاشته رو بالش و گوش دیگه رو با دست گرفته که شاید بتونه بخوابه. گفتم الهی بمیرم. چقد مردم بی‏انصافی می‏کنن که حد هیچی رو رعایت نمی‏کنن. من می‏گم هر سروصدایی باید دیگه تا ساعت دوازده خوابیده باشه. خانوم عموجان با مهربونی فوق‏العاده‏ش گفت اشکالی نداره، یک شبه، هر شب جوونا باید جشن باشه.

مامان بزرگ

2009-03-21T12:37:00.000-07:00

یک ماه پیش می‏گفتن مامان بزرگم اونقدر بدحال بوده که مدام گریه می‏کرده و از هرکی می‏رسیده حلالیت می‏طلبیده. مامان می‏گفت تو هر فرصتی می‏رفته برای دیدنش که فکر می‏کرده دیدنش هر لحظه غنیمته. مامان بزرگ که نمرد، ولی خوب شدنی هم نیست. دعا می‏کردم تا عید زنده بمونه که ببینمش. چون نمی‏تونه از خونه بیرون بره و از جاش تکون بخوره، ناهار روز عید رو رفتیم اونجا. به همه خیلی خوش گذشت. اصلن به فکرمون هم نرسید که ممکنه ازش عیدی بگیریم، ولی خیلی زیاد دوستش داریم. به مامان بزرگ هم خیلی خوش گذشت. از شادی کردنش معلوم بود. از اینکه با همه‏ی شوخی‏ها همراه بود معلوم بود. اینم از قیافه‏ای که براش ساختیم.

بدون عنوان

2009-03-13T03:12:00.000-07:00

یه خورده به تصویر نگاه کرد و گفت خب این یعنی توالت مردونه و زنونه از هم جدان، ولی واسه شاشیدن به درخت تفکیک زن ومرد وجود نداره. خب... یه چیزی تو همین مایه‏هاست. به نظریه‏های فمینیستی مربوط می‏شه. می‏گن اگه قرار به تعیین نمادها باشه و این نماد رو بعنوان نماد درخت قبول کنیم، برای زن و مرد باید نمادها کاملن مشابه باشن. تازه اینجا یه در بعنوان دریچه انتخاب شده. با همه‏ی اینا تصویره دیگه، هرکسی هرطور بخواد تفسیرش می‏کنه.

روز زن

2009-03-09T02:30:00.000-07:00

یه بار وقتی می‏گفتم واسه ولنتاین و روز زن هدیه نمی‏گیرم و واسه روز مرد هدیه نمی‏خرم، یکی از دوستام بهم گفت روشنفکر. می‏دونم که این چیزا ربطی به روشنی یا تاریکی فکر نداره. من دلم نمی‏خواد واسه روز زن هدیه بگیرم. دوست ندارم یه روز به اسم روز زن داشته باشیم. دوستی می‏گفت بهانه برای هدیه گرفتن که بد نیست. بهرحال دلم نمی‏خواد کسی روز زن رو بهم تبریک بگه. وقتی یه روز بدیم به زن و توی اون روز مدام هندونه بدیم زیر بغل خانوما، یعنی یه جای کار می‏لنگه. حس می‏کنم اینطوری آدمو خر می‏کنن. هر روز مال منه و تو هر لحظه ارتباط باید حرمت داشته باشم و تو ارتباط با من همه باید همیشه مراقب رفتاراشون باشن. حتی اگه خودخواهی باشه اشکالی نداره. من روز زن نمی‏خوام، فقط لطفن فراموش کنید از یه مرد ضعیف‏ترم و هی به هر بهانه حقارت زن ایرانی بودنم رو بهم گوشزد نکنید.

عکس را خودم گرفته‏ام.

روز اول

2009-03-07T03:53:00.000-08:00

اولین‏ها تجربه‏های جالبی هستند. روز اول، ساعت چهارونیم صبح خوابیدیم. ساعت شش‏ونیم با روشنی روز و صدای بلندگوهای دانشکده‏ی پلیس بیدار شدم. ورزش صبحگاهی و قرﺁن و موزیک نظامی. ماشین‏های گشت ارشاد ساعت هشت‏ونیم به صف از پارکینگ بیرون آمدند و رفتند به جاهایی که باید. پشت سر تعداد زیادی زن با چادرهای مشکی بالازده و خاک گرفته و نامرتب، از زمین خاکی ویران شده بیرون آمدند و رفتند. از ترس ماشین‏های گشت، مانتوهایم را وارسی کردم. هرکدام تنگ‏تر و کوتاه‏تر بود جمع کردم و با بارانی مشکی بلند بیرون رفتم. قسمت سخت ماجرا فقط نگاه نامحرم بود. مردها سعی می‏کنند نگاه‏هایشان را بی‏خواهش جلوه بدهند، اما نمی‏توانند از نگاه کردن بگذرند.

برف

2009-02-26T06:20:00.001-08:00

فقط کافیه یه چیزی بخوام تا بلافاصله دنیا بیفته به تکاپو درجهت برآورده شدن و یا در جهت برآورده نشدن خواسته‏ی من. دلم برف می‏خواست. بلافاصله یه ایمیل برامون رسید از یه خانواده‏ی مهربون که اتفاقی ما رو اینجا پیدا کرده بودن و دعوتمون کردن وسط سرزمین برفی: مارسان در سوییس. همه چیز عالی گذشت تو اون سرزمین سفید. دوستامون واقعن مهربون بودن. بهمون واقعن خوش گذشت. مرسی. مرسی. مرسی.

سنرمو

2009-02-24T08:47:00.000-08:00

تولد دانشمند تصمیم گرفتیم بریم ایتالیا و پیتزا بخوریم. مامان که فهمید اصرار کرد پول ناهارو هدیه‌ی تولد حساب کنه، اما می‏گفت: «چرا پیتزا؟ برید رستوران و یه چیز خوب بخورید». گفتم مث اینه که بخوای بری طرقبه‌ی مشهد دیزی بخوری و بهت بگن «چرا دیزی؟ برو پلو ماهیچه بخور». ایتالیا هست و پیتزای معروفش. با قطار یک ساعت بیشتر راه نبود تا سنرمو. توی یه رستوران با خدمه‏ی چینی و مشتری‏های فرانسوی پیتزای ایتالیایی خوردیم. اصالت غذا پای خودشون. شهر رو تا عصر گشتیم و کلی عکس گرفتیم و برگشتیم.

اینم از عکساش: کلیک کن!

دماغ

2009-02-16T08:53:00.000-08:00

در تمام دنیا فقط صدوپنجاه‏ عدد دماغ هست که صدتای آنها در فرانسه زندگی می‏کنند. در تمام دنیا فقط سه مرکز پرورش دماغ هست و هرسه در فرانسه‏اند. برای اینکه کسی بتواند دماغ بشود باید ده سال آموزش ببیند.
دماغ‏ها آدم‏های بسیار خاصی هستند که در تشخیص بوها قدرت خاص دارند. مثلن قدرت تشخیص بوهای مختلف را در یک عطر ترکیبی دارند. در حالت بسیار فوق‏العاده، سالی یکبار موفق به تولید یک عطر جدید می‏شوند. دماغ‏ها در مدت تحصیل مقدار زیادی علم شیمی می‏خوانند، روزی پنج‏تا عطر بیشتر بو نمی‏کنند و بیشتر از سه ساعت به بو کشیدن ادامه نمی‏دهند. آنها رژیم غذایی مخصوص با حداقل دود و ادویه و الکل دارند. یکی از آنها می‏گوید برای تولید یک عطر دو تا سه سال باید کار کرد.

آتش نشانی

2009-02-14T08:51:00.000-08:00

کار آتش‏نشان‏ها همیشه فقط خاموش کردن آتش نیست؛ آنها گاهی آتش به پا می‏کنند. آتش‏نشانی بعنوان سکسی‏ترین حرفه‏ی سال دوهزارونه فرانسه با رای مردم و با حضور ده دختر و پسر جوان انتخاب شد: آتش‏نشان، پلیس، گلفروش، کارگر، بازرگان، منشی، پرستار، پیشخدمت، مهماندار و آرایشگر. پنج‏تای اول پسر و پنج‏تای دوم دختر بودند و هرکدام از بین پنج کاندیدا در مراحل قبل انتخاب شده بودند.
جالب اینجا بود که هرکدام بهرحال شیطنت‏های خاص سن خود را داشتند، اما درمورد شغل و حرفه‏شان که سوالی می‏شد، هیچ شیطنتی به ذهنشان نمی‏رسید. شاید بیشترین خطا را دختر پرستار کرده بود که بدون دلیل موجه و فقط یکبار از مریضی خواسته بود بلوزش را دربیاورد. تعهد شغلی چیزی بود که در صمیمیت رفتار همگی به چشم می‏زد.
درمورد آتش‏نشان‏های فرانسوی هم بد نیست این توضیح را بدهم که اینجا اگر مریض بشوی یا هر مشکلی پیدا کنی، عوض اورژانس و آمبولانس، آتش‏نشانها به دادت می‏رسند. آنها قابلیت‏های یک گروه پزشکی برای امداد اولیه دارند و با روزی دو ساعت ورزش و آموزش‏های خاص حرفه‏ای، از نظر فرم بدنی مورد توجه‏اند.

کاش می‌شد گم بشم

2009-02-10T08:51:00.000-08:00

دلم یه عکس می‏ﺧواد... یه تصویر که تکونم بده. چیزی مثل یه شاهکار. دلم می‏خواد یه پرده‏ی بزرگ نقاشی باشه و من... دلم می‏خواد قدم بردارم توی تابلو... و توی تصویر گم بشم.
یه تصویری هست از یه منظره‏ی جنگلی با یه برکه‏ی کوچیک و چندتا آهو کنارش. توی اون تصویر جا برای وارد شدن من هست و قطعن برای گم شدنم.
دلم یه موسیقی می‏خواد... یه موسیقی که تکونم بده. چیزی مثل یه شاهکار. دلم می‏ﺧواد فقط صدای ارکستر باشه و من... دلم می‏خواد شناور بشم توی صدا... و تو عمق صدا گم بشم.
یه موسیقی هست که هروقت پیشش می‏رم می‏شنوم. صدای ساز بالا می‏ره و پایین میاد. قلبم رو می‏بره و میاره. رها می‏شم رو موسیقی و...
کاش می‏شد گم بشم.

گروه دو نفری

2009-02-08T08:39:00.000-08:00

یک نصف روز کامل همه‌ی فروشگاه‏های لوازم ورزشی منیریه رو گشتیم تا بالاخره کاپشنی که دنبالش می‏گشتیم پیدا کردیم. کاپشنی که دو جداره باشه، جدار تویی رو بشه جای ژاکت استفاده کرد و جدار بیرونی رو جای بارونی. کلاه داشته باشه و مجموعه‏ی گرم خوبی باشه. توی یک زندگی مسافرتی آدم باید وسایلی با کمترین حجم و بیشترین کارآیی پیدا کنه. کاپشن‏ها رو برانداز کردیم و هردو گفتیم: من زرد می‏خوام. نه اینکه هردو طرفدار رنگ زرد باشیم؛ رنگ زرد روی این کاپشن‏ها قشنگ‏تر بود. دل هیچ کداممون قرمز، سورمه‏ای یا خاکستری نمی‏خواست. وقت خرید چمدون هم همینطوری شد. هردو چمدون نارنجی با دسته‏ی مشکی رو انتخاب کردیم و دل هیچ کدوممون رنگ مشکی‏شو با دسته‏ی نارنجی نخواست. حالا هرجا که می‏ریم دوتا آدمیم با کاپشن‏ها و چمدون‏های عین هم. کم پیش میاد که توجه کسی رو جلب نکنیم. اغلب مردم نمی‏تونن جلوی خودشون رو بگیرن و بهمون نگن چقد جالبیم اینطوری. اونایی هم که اینطوری به نظرشون مسخره میاد چیزی بهمون نمی‏گن. اغلب بهمون می‏گن چه گروه دو نفری جالبی.